Κυριακή, 19 Οκτωβρίου 2014

ΑΣ ΔΙΑΒΑΣΟΥΜΕ ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΟ ΡΟΖ ΦΟΡΕΜΑ!!!

Φωτογραφία: Tο κορίτσι με το ρόζ φόρεμα...ο άγγελος

Κάποτε ένα μικρό κορίτσι καθόταν μόνο του στο πάρκο.
     Iλοι το προσπερνούσαν και κανείς δεν σταματούσε να δεί   γιατί έμοιαζε να είναι τόσο θλιμμένο.
 
     Ντυμένο με ένα φθαρμένο ρόζ φορεματάκι, ξυπόλυτο και βρώμικο,  το κορίτσι απλά καθόταν εκεί και παρακολουθούσε
 τους ανθρώπους που περνούσαν.
 
     Ποτέ δεν δοκίμασε να τους μιλήσει. Ποτέ δεν πρόφερε μία λέξη. Πολλοί άνθρωποι πέρασαν μπροστά της αλλά κανένας δεν σταμάτησε.
 
     Την επόμενη μέρα η περιέργειά μου με οδήγησε πίσω στο πάρκο. Ηθελα να δω αν το μικρό κορίτσι θα ήταν ακόμα εκεί.
      Και ναί, ήταν εκεί,  στην ίδια ακριβώς θέση όπου ήταν και την προηγούμενη μέρα και με το ίδιο λυπημένο βλέμμα.
      Σήμερα όμως θα έκανα το βήμα, θα πλησίαζα το μικρό κορίτσι.
     Εξάλλου ένα πάρκο γεμάτο κόσμο δεν είναι το κατάλληλο μέρος για να παίζει  ένα μικρό παιδί ολομόναχο.
 Καθώς πλησίαζα μπορούσα να δώ την πλάτη του κοριτσιού. Είχε ένα περίεργο σχήμα. Σκέφτηκα ότι αυτός ήταν ίσως ο λόγος, που οι άνθρωποι την προσπερνούσαν χωρίς να κάνουν καμμία προσπάθεια να της μιλήσουν.
 
     Οι παραμορφώσεις δεν είναι καλοδεχούμενες στην κοινωνία μας, και αυτό οδηγεί στον αποκλεισμό αυτών που είναι διαφορετικοί. Καθώς πλησίασα, το μικρό κορίτσι χαμήλωσε ελαφρά τα μάτια για να αποφύγει το εξεταστικό βλέμμα μου. Μπορούσα τώρα να διακρίνω πιο καθαρά το σχήμα της πλάτης της. Είχε κάτι περίεργο,που έμοιαζε σαν μια παράξενη καμπούρα. Της χαμογέλασα για να της δείξω ότι όλα ήταν εντάξει. Ημουν εκεί για να την βοηθήσω, για να μιλήσουμε.
      Εκατσα κάτω δίπλα της και την χαιρέτησα με ένα 'γειά'.Το μικρό κορίτσι έδειξε να ξαφνιάζεται και αφού με κοίταξε έντονα στα μάτια για λίγο απάντησε 'γειά'.
 
     Της χαμογέλασα και μου χαμογέλασε κι αυτή  ντροπαλά. Αρχίσαμε να μιλάμε και συνεχίσαμε μέχρι που σουρούπωσε και το πάρκο άδειασε από κόσμο.
 
     Την ρώτησα γιατί ήταν τόσο θλιμμένη. Το μικρό κορίτσι με κοίταξε με το λυπημένο μουτράκι του και απάντησε 'γιατί είμαι διαφορετική'.. 'Αυτό είναι αλήθεια' είπα εγώ χαμογελώντας. Το ξέρω' είπε το μικρό κορίτσι και φάνηκε να μελαγχολεί περισσότερο.
 
     'Μικρή μου' της είπα, μου θυμίζεις  έναν γλυκό και αθώο αγγελλο'. Με κοίταξε και χαμογέλασε, μετά σηκώθηκε αργά και είπε 'αλήθεια το λές;' 'Ναι, είσαι σαν ένας μικρός φύλακας άγγελλος που στάλθηκε να φυλάει τους ανθρώπους που περνούν'.. Εκανε με το κεφάλι της ένα καταφατικό νεύμα και χαμογέλασε πάλι.
 
     Καθώς έκανε αυτό, άνοιξε από η πλάτη του
ροζ της φορέματος και από μέσα βγήκαν και απλώθηκαν  δύο λευκά φτερά, 'Ναι είπε, αυτό είμαι, είμαι ο δικός σου φύλακας άγγελλος'.
 
     Εμεινα άφωνος, σίγουρος πως  ολα αυτά ήταν παιγνίδια της φαντασίας μου. Τότε το κορίτσι είπε:
 
'Γιά άλλη μιά φορά σκέφτηκες κάποιον άλλο εκτός  από τον εαυτό σου... Η αποστολή μου εδώ ολοκληρώθηκε'.
      Σηκώθηκα τοτε όρθιος και είπα: 'Περίμενε, γιατί κανείς δεν σταμάτησε να βοηθήσει έναν άγγελλο;
 
     Με κοίταξε, χαμογέλασε και είπε:'Είσαι ο μόνος που μπορούσε να με δεί' και μετά εξαφανίστηκε.
 
Και από τότε η ζωή μου άλλαξε ριζικά.
 
Ετσι, όταν νομίζεις ότι δεν έχεις κανένα, να θυμάσαι ότι ο άγγελλος σου είναι κοντά σου και πάντα σε προσέχει.



Tο κορίτσι με το ρόζ φόρεμα...ο άγγελος!!!
___________________________________

Κάποτε ένα μικρό κορίτσι καθόταν μόνο του στο πάρκο.
Ολοι το προσπερνούσαν και κανείς δεν σταματούσε να δεί γιατί έμοιαζε να είναι τόσο θλιμμένο.

Ντυμένο με ένα φθαρμένο ρόζ φορεματάκι, ξυπόλυτο και βρώμικο, το κορίτσι απλά καθόταν εκεί και παρακολουθούσε
τους ανθρώπους που περνούσαν.

Ποτέ δεν δοκίμασε να τους μιλήσει. Ποτέ δεν πρόφερε μία λέξη. Πολλοί άνθρωποι πέρασαν μπροστά της αλλά κανένας δεν σταμάτησε.

Την επόμενη μέρα η περιέργειά μου με οδήγησε πίσω στο πάρκο. Ηθελα να δω αν το μικρό κορίτσι θα ήταν ακόμα εκεί.
Και ναί, ήταν εκεί, στην ίδια ακριβώς θέση όπου ήταν και την προηγούμενη μέρα και με το ίδιο λυπημένο βλέμμα.
Σήμερα όμως θα έκανα το βήμα, θα πλησίαζα το μικρό κορίτσι.
Εξάλλου ένα πάρκο γεμάτο κόσμο δεν είναι το κατάλληλο μέρος για να παίζει ένα μικρό παιδί ολομόναχο.
Καθώς πλησίαζα μπορούσα να δώ την πλάτη του κοριτσιού. Είχε ένα περίεργο σχήμα. Σκέφτηκα ότι αυτός ήταν ίσως ο λόγος, που οι άνθρωποι την προσπερνούσαν χωρίς να κάνουν καμμία προσπάθεια να της μιλήσουν.

Οι παραμορφώσεις δεν είναι καλοδεχούμενες στην κοινωνία μας, και αυτό οδηγεί στον αποκλεισμό αυτών που είναι διαφορετικοί. Καθώς πλησίασα, το μικρό κορίτσι χαμήλωσε ελαφρά τα μάτια για να αποφύγει το εξεταστικό βλέμμα μου. Μπορούσα τώρα να διακρίνω πιο καθαρά το σχήμα της πλάτης της. Είχε κάτι περίεργο,που έμοιαζε σαν μια παράξενη καμπούρα. Της χαμογέλασα για να της δείξω ότι όλα ήταν εντάξει. Ημουν εκεί για να την βοηθήσω, για να μιλήσουμε.
Εκατσα κάτω δίπλα της και την χαιρέτησα με ένα 'γειά'.Το μικρό κορίτσι έδειξε να ξαφνιάζεται και αφού με κοίταξε έντονα στα μάτια για λίγο απάντησε 'γειά'.

Της χαμογέλασα και μου χαμογέλασε κι αυτή ντροπαλά. Αρχίσαμε να μιλάμε και συνεχίσαμε μέχρι που σουρούπωσε και το πάρκο άδειασε από κόσμο.

Την ρώτησα γιατί ήταν τόσο θλιμμένη. Το μικρό κορίτσι με κοίταξε με το λυπημένο μουτράκι του και απάντησε 'γιατί είμαι διαφορετική'.. 'Αυτό είναι αλήθεια' είπα εγώ χαμογελώντας. Το ξέρω' είπε το μικρό κορίτσι και φάνηκε να μελαγχολεί περισσότερο.

'Μικρή μου' της είπα, μου θυμίζεις έναν γλυκό και αθώο αγγελλο'. Με κοίταξε και χαμογέλασε, μετά σηκώθηκε αργά και είπε 'αλήθεια το λές;' 'Ναι, είσαι σαν ένας μικρός φύλακας άγγελλος που στάλθηκε να φυλάει τους ανθρώπους που περνούν'.. Εκανε με το κεφάλι της ένα καταφατικό νεύμα και χαμογέλασε πάλι.

Καθώς έκανε αυτό, άνοιξε από η πλάτη του
ροζ της φορέματος και από μέσα βγήκαν και απλώθηκαν δύο λευκά φτερά, 'Ναι είπε, αυτό είμαι, είμαι ο δικός σου φύλακας άγγελλος'.

Εμεινα άφωνος, σίγουρος πως ολα αυτά ήταν παιγνίδια της φαντασίας μου. Τότε το κορίτσι είπε:

'Γιά άλλη μιά φορά σκέφτηκες κάποιον άλλο εκτός από τον εαυτό σου... Η αποστολή μου εδώ ολοκληρώθηκε'.
Σηκώθηκα τοτε όρθιος και είπα: 'Περίμενε, γιατί κανείς δεν σταμάτησε να βοηθήσει έναν άγγελλο;

Με κοίταξε, χαμογέλασε και είπε:'Είσαι ο μόνος που μπορούσε να με δεί' και μετά εξαφανίστηκε.

Και από τότε η ζωή μου άλλαξε ριζικά.

Ετσι, όταν νομίζεις ότι δεν έχεις κανένα, να θυμάσαι ότι ο άγγελλος σου είναι κοντά σου και πάντα σε προσέχει.

12 σχόλια:

αχτίδα είπε...

Σκρουτσάκο μου χαίρομαι που ξαναγύρισες! Άγγελοι υπάρχουν παντού γλυκέ μου, τους βλέπουν όπως λες όποιοι "μπορούν" να τους δουν.Όποιοι κάτω από τη διαφορετικότητα βλέπουν το άριστο, όταν μέσα στη λάσπη βλέπουν διαμάντια, όταν μέσα στο άπειρο βλέπουν το αστέρι!

dennis kontarinis είπε...

Για άλλη μια φορά φίλε καλώς όρισες. Η ιστρία σου συγκινητική και πέρα για πέρα ανθρώπινη. Μακάρι όλοι οι άνθρωποι να μπορούσαν να δουνε τον άγγελό τους.
Νάσαι καλά φίλε.

Μαρία Έλενα είπε...

Όμορφη ανάρτηση
Φιλάκια ...

Νυχτερινή Πένα είπε...

Μια πολύ όμορφη και τρυφερή ιστορία φίλε μου. Να έχεις μια καλή εβδομάδα.

Ξενικός είπε...

όμορφη δευτεριάτικη ανάρτηση, αγγελικά πλασμένη...
Ξενικός

Ελενα Λ. είπε...

Πολύ με συγκίνησες να το ξέρεις Σκρουτζάκο και ελπίζω να είναι αλήθεια όλοι να έχουν έναν φύλακα άγγελο!
Πολλά φιλιά την καλημέρα μου!

Κρυμμένος Μονόκερος είπε...

~Συγκινη9ηκα και ανατριχιασα με την ιστορια σου....Ριγος την στιγμη που αποκαλυφ9ηκε πως ηταν ο αγγελος σου..<3
Ο πιο γλυκος τροπος να ξεκινησω τη εβδομαδα μου....<3

Ειμαστε τοσο απασχολημενοι με τις υποχρεωσεις μας...που χανουμε τον αν9ρωπο και τα ανωτερα οντα που μας συντροφευουν...

Σε ευχαριστω που το μοιραστηκες εδω....και το διαβασα :)

Hfaistiwnas είπε...

Τι όμορφο!! :)
Καλημέρα!

Κέρινα Ποιήματα είπε...

τι όμορφο κείμενο Σκρουτζάκο!
να είσαι καλά!

Κέρινα Ποιήματα είπε...

τι όμορφο κείμενο Σκρουτζάκο!
να είσαι καλά!

Μαρια Νικολαου είπε...

Τι όμορφη ιστορία!!!
Γεια σου φίλε μου σ ευχαριστούμε για τις όμορφες αναρτήσεις σου

η διαδρομή Φωτεινή είπε...

τι κανεις μικρε;
τελος ο στρατος;