ΑΣ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ ΜΟΥΣΙΚΗ ΑΠΟ CARTOON!!!!!!

ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΤΕ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΧΡΩΜΑ Η ΖΩΗ ΜΑΣ.ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Όταν ξυπνάμε το πρωί, έχουμε δύο απλές επιλογές.
Να ξανακοιμηθούμε και να ονειρευτούμε ή να ξυπνήσουμε και να κυνηγήσουμε αυτά τα όνειρα.

Στην Σύμη, νησί των Δωδεκανήσων, κάποτε δεν υπήρχε ραδιόφωνο. Όταν ο Νικόλας ο ναυτικός πήγε ταξίδι, έφερε στον πατέρα του το Μιχαλιό ένα ραδιόφωνο. Ο Μιχαλιός απορούσε:
- Τι είναι εούτο το πράγμα;
- Ραδιόφωνο, του είπε ο γιος του ο ναυτικός.
- Και πως δουλεύκει;
- Πατάς αυτό το κουμπάκι και ακούς τους σταθμούς.
- Από που είναι εούτο;
- Από την Αγγλία, μπαμπά.
- Μωρέ!!! Εγγλέτζικο πράμα και ξεύρει Συμιακά!!!

______________________________________________________________

Ένας άντρας και η γυναίκα του τσακώθηκαν και δεν μιλάνε ο ένας στον άλλον.
Ξαφνικά, ο άντρας συνειδητοποιεί πως την επόμενη μέρα θα χρειαζόταν να τον ξυπνήσει η γυναίκα του στις 5.00 το πρωί για μία πτήση για σοβαρό επαγγελματικό ραντεβού.
Επειδή δεν θέλει να είναι ο πρώτος που θα σπάσει την σιωπή (και χάσει), γράφει σε ένα χαρτί:
"Σε παρακαλώ, ξύπνησέ με στις 5.00 το πρωί" και το αφήνει κάπου που ξέρει πως θα το δει.
Το επόμενο πρωί, ξυπνά, και ανακαλύπτει πως η ώρα είναι 9.00 το πρωί, και έχει χάσει την πτήση του. Εξαγριωμένος, ετοιμάζεται να πάει να δει γιατί δεν τον ξύπνησε η γυναίκα του, όταν ανακαλύπτει ένα κομμάτι χαρτί δίπλα στο κομοδίνο, που έγραφε:
"Είναι 5.00 το πρωί. Ξύπνα."

______________________________________________________________

Ένας άνθρωπος από την επαρχία, πήγε κάποτε στο νυχτερινό κέντρο όπου εμφανιζόταν ο Λάμπης Λιβιεράτος και μάλιστα σε πρώτο τραπέζι. Συνεχώς τον χειροκροτούσε και του φώναζε:
"Μπράβο! Μπράβο Μπάμπη μου!"
Κάποια στιγμή, από τις πολλές φορές που τον φώναξε "Μπάμπη", ο Λιβιεράτος θύμωσε και του λέει "Λάμπης, κύριε μου, Λάμπης!".
Τότε αυτός του απαντά
"Κι εσύ λάμπεις, Μπάμπη μου."

______________________________________________________________

Δύο βλάχοι πάνε στην Αμερική
Πεινάνε και πάνε λοιπόν σε ένα φαστφουντάδικο, ανοίγουν το μενού και βλέπουν στο μενού "hot dog".
- Τι είναι αυτό; ρωτάει ο ένας.
- Δεν ξέρω. Στα ελληνικά σημαίνει "ζεστός σκύλος", λέει ο άλλος.
- Ας το παρουμε να δουμε τι ειναι.
Αφου τους φέρνουνε τα hot dogs οι βλάχοι ψάχνουν για τον σκύλο.
Ο ένας από τους δύο ανοίγει το ψωμάκι και λέει σοκαρισμένος στον άλλο:
- Εσένα ποιό κομμάτι σου έτυχε;

______________________________________________________________

Πέφτει η χούντα, αλλά οι χουντικοί την σκαπουλάρουν και μεταμφιέζονται να μην αναγνωρίζονται.
Πάει ο Παττακός ντυμένος χίπυς (της μόδας εκείνη την εποχή) σε μια καφετέρια λοιπόν να πιει καφέ και να διαπιστώσει την αποτελεσματικότητα της μεταμφίεσης του.
- Έναν ελληνικό βαρύ γλυκό, λέει ο Παττακός.
- Αμέσως κύριε Στέλιο, λέει η γκαρσόνα.
"Ω, ρε πού......, με αναγνωρίζουνε", σκέφτηκε.
Αλλάζει μεταμφίεση σε παπά, ξαναπάει.
- Τι να σας φέρω κύριε Στέλιο; λέει η γκαρσόνα.
Ξανα-μανα αλλάζει, τα ίδια.
- Πως με καταλαβαίνεις, βρε κοπέλα μου, ρωτάει ο Παττακός.
- Σσσσσσ, πιο σιγά Στέλιο, λέει η σερβιτόρα, ο Μακαρέζος είμαι...

______________________________________________________________

Σε μια συγκέντωση, βρέθηκαν ένας αρχιτέκτονας, ένας χειρουργός κι ένας πολιτικός.
- Το επάγγελμά μου, λέει ο πρώτος, είναι το αρχαιότερο και τούτο γιατί ο θεός υπήρξε ο αρχιτέκτων του σύμπαντος.
- Μάλλον το δικό είναι το αρχαιότερο, παρατηρεί ο χειρούργος. Μην ξεχνάτε ότι για να φτιάξει ο θεός τη γυναίκα χρειάστηκε να πάρει ένα πλευρό απο τον Αδάμ.
- Κάνετε λάθος και οι δύο, λέει ο πολιτικός. Διότι πριν από κάθε άλλο πράγμα υπήρξε το χάος!!!

______________________________________________________________

Κάποια μέρα, πριν το τέλος του κόσμου, ο Θεός αποφάσισε να δώσει μία τελευταία ευκαιρία στους λαούς για να μετανοήσουν.
Επέλεξε λοιπόν με κλήρωση τρεις αρχηγούς κρατών, για να μιλήσει μαζί τους.
Πάει ο Αμερικανος μπροστά στο θρόνο του Ύψιστου και του λέει:
- "Oh my God, πες μου, πότε η Αμερική θα γίνει η ισχυρότερη χώρα και δε θα συναντά πουθενά αντίσταση;"
- "Σε 100 χρόνια!", απαντά ο Θεός.
-Αρχίζει τα κλάματα ο Αμερικανος
- "Γιατί κλαις παιδί μου;" ρωτάει ο Θεός.
- "Μέχρι τότε... θα έχω πεθάνει!"
Πάει ο Ρωσος στο Θεό και τον ρωτάει:
- "Κύριε, πότε η Ρωσία θα γίνει η ισχυρότερη χώρα του κόσμου;"
- "Σε... 200 χρόνια", απαντά ο Θεός.
-Αρχίζει και αυτός τα κλάματα.
- "Γιατί κλαις παιδί μου;", ρωτάει ο Θεός.
- "Μέχρι τότε... θα έχω πεθάνει!"
Πάει και ο Ελληνας πρωθυπουργος, γονατίζει και ρωτάει το Θεό:
- "Θεέ μου, να σε ρωτήσω κάτι και εγώ. Πότε θα γίνει η Ελλάδα η ισχυρότερη χώρα του κόσμου;"
Αρχίζει τα κλάματα ο Θεός.
- "Μα, Ύψιστε, γιατί κλαίτε;"
- "Μέχρι τότε... θα έχω πεθάνει και εγώ!"
______________________________________________________________

Ο Γιωρίκας και ο Κωστίκας έχουν πάει κάμπινγκ.
Βγαίνει το βράδυ ο Κωστίκας από την σκηνή για να κατουρήσει και τον κάνουν κόσκινο τα κουνούπια.
Μπαίνει στην σκηνή τρέχοντας, και λέει στον Κωστίκα:
- Αύριο, να πάμε να μείνουμε στην παραλία που δεν θα έχει τόσα κουνούπια.
Το άλλο βράδυ έχουν κατασκηνώσει στην παραλία.
Βγαίνει ο Κωστίκας για κατούρημα, βλέπει ένα σμήνος πυγολαμπίδες, και μπαίνει τρομαγμένος αμέσως πάλι μέσα!
- Γιωρίκα, Γιωρίκα, πάμε να φύγουμε γρήγορα. Ήρθανε τα κουνούπια με φαναράκια και μας ψάχνουνε!

______________________________________________________________

ΑΣ ΔΙΑΒΑΣΟΥΜΕ ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ.Ο ΛΥΚΟΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΚΑΙ Ο ΛΥΚΟΣ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ!!!!!

Μια φορά κι έναν πολύ μακρινό καιρό ήταν δύο λύκοι... Ο ένας ταξίδευε την μέρα κι ο άλλος την νύχτα. Συναντούσαν ο ένας τον άλλο μόνο στην αλλαγή της μέρας, την στιγμή που το φεγγάρι και ο ήλιος για λίγα λεπτά συνυπάρχουν στα δύο άκρα. Τότε ο καθένας έλεγε τις ιστορίες από το ταξίδι του μέχρι την αλλαγή. Για αρκετά χρόνια αυτή ήταν η ζωή τους. Μπορεί να έδειχνε κουραστική και δίχως εκπλήξεις, όμως την χαιρόντουσαν γιατί λάτρευαν τους ρόλους τους. Ένιωθαν πως κάτι σημαντικό έκαναν στην ζωή και στην φύση. Πολλές φορές κόντεψαν να πειστούν ότι οι ίδιοι ήταν ο Ήλιος και το Φεγγάρι. Ο ένας λάτρευε τον Ήλιο και ο άλλος το Φεγγάρι. Τα λάτρευαν τόσο πολύ που καθώς περπατούσαν το βλέμμα τους ταξίδευε στο φώς τους. Ήταν η καρδιά τους, η ψυχή τους. Τώρα γινόταν και η υπόσταση τους. Ο κάθε λύκος όμως γνώριζε μόνο για τη δική του φωτεινή σφαίρα. Ο λύκος της μέρας δεν γνώριζε το φεγγάρι, κι ο λύκος της νύχτας δεν γνώριζε τον ήλιο. Η λύκος της νύχτας δεν έδειξε ποτέ ενδιαφέρον για την ζωή της μέρας και για τον φωτεινό ήλιο. Ο λύκος της μέρας όμως... ένιωθε μια μικρή πληγή να μεγάλώνει κάθε φορά που άκουγε τον νυχτόλυκο να του μιλάει για την ομορφιά του Φεγγαριού, για το απαλό ασημόφως και το γαλήνιο τραγούδι της νύχτας με τα λαμπερά στολίδια του ουρανού να το συνοδεύουν. Ο λύκος της μέρας, βλέπετε, δεν μπορούσε ποτέ να δει τον ήλιο κατάματα γιατί έκαιγε τα μάτια του και ήταν πολλές φορές τόσο δυνατός στο φώς του που δεν έβλεπε καθαρά τους τόπους που ανάμεσα τους ταξίδευε. Ο καιρός περνούσε και ο λύκος της μέρας έδειχνε σημάδια κούρασης και λύπης. Το βήμα του γινόταν αργό και η αναπνοή του πιο βαριά. Η επιθυμία του είχε μεταμορφωθεί σε βάρος στην καρδιά του. Ο λύκος της μέρας πέθαινε καθώς ο χρόνος της μέρας κινούνταν πιο γρήγορα από της νύχτας. Ο νυχτόλυκος το πρόσεχε αυτό σε κάθε τους συνάντηση, πλέον. Έτσι πήρε την απόφαση να ρωτήσει τα Στοιχειά της Νύχτας αν θα μπορούσε να πάρει την θέση του φίλου του ώστε να τον σώσει ή να γιατρέψει για λίγο την επιθυμία του και να δει επιτέλους το φως του Φεγγαριού. Εκείνα αρνήθηκαν, λέγοντας του πως είναι αδύνατο αυτό. Θα άλλαζε ολόκληρη η ζωή του κόσμου. Ήταν απαγορευμένο από την ίδια την Φύση, του είπαν... Ο νυχτόλυκος λυπημένος από την απάντηση που πήρε, προσπάθησε να συνεχίσει το ταξίδι του δίχως τις σκέψεις να το βασανίζουν. Σε μια αλλαγή, ακόμη, της μέρας ο λύκος της νύχτας ερχόταν για να αντικαταστήσει τον λύκο της μέρας. Τον είδε κουρασμένο, με τα πόδια τρεμάμενα και το βλέμμα ζαρωμένο και χαμηλωμένο. Τότε πήρε την απόφαση που θα άλλαζε τον κόσμο ολόκληρο. Παρακάλεσε τον φίλο του να παλέψει τον ύπνο που ερχόταν να τον πάρει, έτσι ώστε να καταφέρει να σταθεί στα πόδια του ξύπνιος και να περπατήσει μαζι του στην νύχτα. Να γνωρίσει όλα εκείνα που η μέρα δεν του πρόσφερε ποτέ. Και τα κατάφεραν. Τρέξανε μαζί μέσα στο ασημόφως του Φεγγαριού, κυλιστήκανε σαν κουταβια στο χορτάρι και πλατσουρίσανε μέσα στην λίμνη που αντανακλούσε το φώς του φεγγαριού. Τραγουδήσανε μαζί υπό τον ήχο της μουσικής της νύχτας με τα αστέρια να τους συνοδεύουν και ονειρευτήκανε με μάτια ορθάνοιχτα που παρακολουθούσαν το Φεγγάρι... Κάπου εκεί ο λύκος της μέρας κοιμήθηκε νιώθωντας ξανά νέος και γεμάτος ευτυχία για την επιθυμία και το όνειρο που επιτέλους ζούσε. Τα Στοιχειά της Νύχτας έκαναν την εμφάνηση τους στον νυχτόλυκο και τον κατηγόρησαν... Τώρα, του είπαν, πως ο λύκος της μέρας στην μέρα δεν θα μπορέσει να ξαναεπιστρέψει. Γιατί αν επιστρέψει, το πρώτο φως θα τον τυφλώσει και το ταξίδι του θα τον φέρει στο τέλος της πορείας της ζωής του. Τα είπαν αυτά κι έφυγαν... Κι άφησαν τον νυχτόλυκο προβληματισμένο... Είχε ζήσει πολλά χρόνια μέσα στην νύχτα κι ότι είχε να δει το είδε. Ότι είχε να ζήσει και να χαρεί το έζησε και το χάρηκε. Κοίταξε τον καλό του φίλο και σκέφτηκε πως η επιστροφή του στην μέρα θα τον σκότωνε. Σκέφτηκε επίσης πως μια νύχτα μόνο δεν θα έφτανε ποτέ για να γνωρίσει όλα όσα κρύβει το φώς του Φεγγαριού... Τον κοίταξε καλά... Μετά κοίταξε το φεγγάρι καθώς πλησίαζε στην άκρη του για να δώσει την θέση του στον ήλιο... Του αλύχτησε δυνατά σαν να ήταν η τελευταία φορά. Πήρε μυρωδιές δυνατές από όλο τον νυχτόκοσμο κι από τον ίδιο του τον φίλο... Ο λύκος της νύχτας άφησε τον φίλο του να συνεχίσει τον ύπνο του και πάλεψε τον δικό του ύπνο. Πάλεψε δυνατά για να αντέξει στα βήματα της μέρας που δεν γνώρισε ποτέ μέχρι τότε. Στο πρώτο δυνατό φώς, ο λύκος της νύχτας έχασε το φώς του και ένιωσε το σώμα του να γεμίζει από πόνο και κούραση. Δεν άργησε η στιγμή που το σκοτάδι τον οδήγησε στον χαμό του. Ο λύκος της μέρας ξύπνησε όταν η νύχτα έπεσε ξανά.. Πλέον ήταν ένας νυχτόλυκος. Τα Στοιχειά ήρθαν αμέσως και του είπαν την θυσία του φίλου του για εκείνον και ρίγησαν... Όπως ρίγησε και η καρδιά του νέου νυχτόλυκου... Από τότε, η νύχτα για εκείνον δεν ξανάγινε χαρούμενη και το τραγούδι της ποτέ δεν έφερνε ειρήνη στην ψυχή του. Αλυχτούσε με πόνο στο φεγγάρι στέλνοντας μηνύματα στον φίλο του που πίστευε πως βρισκόταν κάπου εκεί κοντά... στην αγκαλιά του φεγγαριού. Αυτή ήταν πλέον η ζωή του... Μέσα στην νύχτα μόνος ταξίδευε, μόνος τραγούδια θλίψης αλυχτούσε... κι ένα κλάμα μέσα από την ψυχή του σαν βρόγχος μαζευόταν... Τότε δημιουργήθηκε το Ουρλιαχτό... Όλα είχα πλέον αλλάξει... Η Μέρα δεν ήταν ανεκτή ποτέ ξανά και για κανέναν λύκο. Το φώς του Ήλιου έκαιγε τα μάτια τους αν και οι ίδιοι μερικές φορές αναγκάζονταν να το ανεχτούν να τους λούζει με χαμηλωμένο βλέμμα. Η Νύχτα ήταν πλέον ένα κουβάρι που έσφυγγε την ψυχή τους. Τους απελευθέρωνε τις λύπες και τις θλίψεις... Τους έκανε πιο μοναχικούς από ποτέ... Το μόνο που κατάφερνε να τους ημερέψει ήταν το Φεγγάρι, όταν έκλεβε τις ματιές τους για να τους δείξει τα πρόσωπα δύο λύκων.. Της Μέρας και της Νύχτας... που η φιλία τους δημιούργησε ένα δικό τους Μερονύχτι που κανένας θνητός, θεός ή στοιχειό... δεν είχε την δύναμη ή την θέληση να σπάσει...

Το παραμύθι αυτο ανήκει στον Θεόδωρο Κ. Δημακόπουλο

ΑΣ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΝ ΟΙ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ ΤΟΥ 2011 ΜΕ ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΛΑΙΝΕ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ!!!!!!!!!ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ.

Το παντρεμένο ζευγάρι ταξιδεύει στην εθνική οδό με 80χλμ/ώρα. Καθώς οδηγεί ο σύζυγος, γυρίζει η σύζυγος και του λέει:
- Γλυκέ μου, είμαστε παντρεμένοι 10 χρόνια αλλά θέλω διαζύγιο.
Ο σύζυγος δε λέει τίποτα παρά αυξάνει την ταχύτητα του αυτοκινήτου σε 100χλμ/ώρα. Αυτή συνεχίζει λέγοντας:
- Δε θέλω να αρνηθείς, γιατί τα έχω με τον καλύτερο σου φίλο, και είναι πολύ καλύτερος εραστής από εσένα.
Ο σύζυγος παραμένει αμίλητος αλλά αυξάνει την ταχύτητα σε 120χλμ/ώρα.
- Θέλω το σπίτι, συνεχίζει αυτή.
Και η ταχύτητα αυξάνει στα 140χλμ/ώρα.
- Θέλω και τα παιδιά και όλες τις πιστωτικές κάρτες και τους κοινούς λογαριασμούς μας των τραπεζών. Η ταχύτητα του αυτοκινήτου έχει φτάσει στα 200χλμ/ώρα...
- Εσύ τι θα κρατήσεις;
Και ο σύζυγος κατευθυνόμενος πλέον με ταχύτητα 220χλμ/ώρα, στα ακρόμπαρα του δρόμου, της απαντά:
- Έχω ότι ακριβώς χρειάζομαι.
- Τι;
- Τον αερόσακο!

_____________________________________________________________________________

Ένας σύζυγος πηγαίνει στο σιδηροδρομικό σταθμό για να υποδεχτεί τη γυναίκα του που γυρίζει από ταξίδι.
- Δεν σε βλέπω ενθουσιασμένο, του λέει η σύζυγος. Για κοίτα εκείνο το ζευγάρι δεξιά μας. Ο άντρας φιλάει τη γυναίκα του για τρίτη φορά.
- Ναι, ....αλλά αυτή πρόκειται να ταξιδέψει...

_____________________________________________________________________________

Όταν έφτασε στο γήπεδο είχε σχεδόν τελειώσει το πρώτο ημίχρονο. Ρωτάει ο φίλος του
- Γιατί ήρθες τόσο καθυστερημένος;
- Έριξα κορώνα-γράμματα για να αποφασίσω αν θα έρθω ή αν θα μείνω στο σπίτι να βοηθήσω τη γυναίκα μου στις δουλειές, απαντάει.
- Καλά και σου πήρε τόση ώρα;
- Έριξα είκοσι φορές.

_____________________________________________________________________________

Αυτός γυρίζει τρεκλίζοντας, τρεις η ώρα χαράματα. Μπαίνοντας στο υπνοδωμάτιο βλέπει τη γυναίκα του στο κρεβάτι με έναν τύπο. Αυτή (πετάγεται σαν ελατήριο):
- Πού γύριζες, τέτοια ώρα;
Αυτός:
- Ποιος είναι αυτός, ρε, και τι δουλειά έχει στο κρεβάτι μαζί σου;
Αυτή:
- Μην πας να αλλάξεις το θέμα! Πού γύριζες τέτοια ώρα;

_____________________________________________________________________________

Το παντρεμένο ζεύγος κάθεται στην παράλια. Περνάει ένας τύπος με ένα μικροσκοπικό μαγιό. Γυρίζει ο άνδρας και λέει στην γυναίκα του:
- Τι λες; Να φορέσω κι εγώ ένα τέτοιο;
- Όχι, απαντάει αυτή.
- Και γιατί όχι; ρωτάει πειραγμένος ο άνδρας. Δεν έχω τίποτα να κρύψω!
Και η σύζυγος:
- Αυτό είναι το πρόβλημα!

_____________________________________________________________________________

Ένας καλλιτέχνης, ένας δικηγόρος κι ένας προγραμματιστής συζητούν για τη μοιχεία.
Λέει ο καλλιτέχνης: Θα μπορούσε κανείς να συγκρίνει το πάθος, τα ρίγη, τη μέθη που προκαλεί ο φόβος να σε ανακαλύψουν; Είναι μια εμπειρία που δεν την αλλάζω με τίποτα!
Λέει ο δικηγόρος: Εγώ νομίζω ότι κάνει τη ζωή δύσκολη. Τις περισσότερες φορές η μοιχεία οδηγεί στο διαζύγιο και μάλιστα εις βάρος σου πράγμα που μπορεί να σε οδηγήσει ως τη χρεοκοπία. Μόνο προβλήματα μπορεί να προκαλέσει.
Λέει κι ο προγραμματιστής: Είναι το ωραιότερο πράγμα που μου συνέβη. Η γυναίκα μου νομίζει ότι είμαι με την ερωμένη μου, η ερωμένη μου νομίζει πως είμαι με τη γυναίκα μου κι έτσι μπορώ να ασχολούμαι όλη τη νύχτα με το κομπιούτερ.

_____________________________________________________________________________

- Μαμά,ρωτάει ο Μπόμπο,η καρδια έχει ποδαράκια??
- Οχι αγόρι μου γιατί;
- Γιατί άκουγα χτες βράδυ το μπαμπά να λέει στην υπηρέτριά μας, καρδούλα μου άνοιξε τα ποδαράκια σου!!!!!

_____________________________________________________________________________

Η εκρηκτική ξανθιά πλησιάζει στο μπαρ και φωνάζει στον γέρο νέγρο μπάρμαν που βρίσκεται στην άλλη άκρη του μπαρ:
- Αγάπη, έλα εδώ.
Κόκκαλο ο μπάρμαν δεν μπορεί να πιστέψει αυτό που ακούει μιας και είναι κακάσχημος.Κοιτάει γύρω-γύρω μήπως η ξανθιά μιλάει σε κανέναν άλλο. Αυτή όμως επιμένει:
- Αγάπη έλα εδώ σου λέω... και του κάνει και νόημα με το χέρι.
Πλησιάζει δειλά-δειλά προς το μέρος της και ρωτάει επιφυλακτικά.
- Σε μένα μιλάτε;
- Σε σένα μιλάω αγάπη. Φέγε μου γήγογα μια μπίγα και ένα ποτήγι νεγό!!!

_____________________________________________________________________________

Επισκέφτηκε έναν καταυλισμό αθίγγανων ο πρωθυπουργός και αφού άκουσε τα παράπονα τους υποσχέθηκε ότι όσοι έχουν δέκα παιδία και πάνω θα τους δώσει από ένα σπίτι. Πάει ο αθίγγανος στο σπίτι:
- Γυναίκα γρήγορα μέτρα τα παιντιά!..
Φωνάζουν τα παιδιά τα μετρούν, 9 τα "παιντιά"...
- Ρε γυναίκα θα χάσουμε το σπίτι τι κάνουμε τώρα;
Σκέφτονται σκέφτονται... πετάγεται ο γύφτος:
- Ρε γυναίκα, ξέρεις όταν ήμουν νέος είχα κάνει ένα παιντί με μια άλλη, να πάω να το πάρω; Για το σπίτι βλέπεις. Πηγαίνει στην άλλη άκρη του καταυλισμού, το παίρνει και γυρνάει στο σπίτι.
- Γυναίκα φέρε τα παιντιά να τα μετρήσουμε.
Τα μετρούν 6 τα "παιντιά"...
- Τι έγιναν τα άλλα τα παιντιά γυναίκα;
Και η γυναίκα ψύχραιμη:
- Ήρθαν οι άλλοι και τα πήραν.

_____________________________________________________________________________

Ένα κρητικός πάει για Αθήνα. Τον συμβουλεύουν να μην λέει συνέχεια τσι αντί για το κάπα γιατί θα τον παίρνανε στο ψηλό. Όταν λοιπόν φτάνει στον Πειραιά, πηγαίνει σε ένα περίπτερο και ζητάει:
- Δώσε μου μία σασάρα.
- Τι είναι αυτό;
- Σασάρα, αυτό που χτενιζόμαστε.
- Α, θαθάρα θέλειθ, λέει ο περιπτεράς που ήταν ψευδός.
Και ο κρητικός χαρούμενος:
- Γεια σου μωρέ σύντεκνε.

_____________________________________________________________________________

Ένα ζευγάρι Κρητικών επιστρέφει από ένα γάμο με το μωρό παιδί τους. Τους σταματά ένα περιπολικό για αλκοτέστ. Ο άντρας αφού κάνει το αλκοτέστ βρίσκεται κατά πολύ πάνω από το όριο. Ο τροχονόμος είναι έτοιμος να του κόψει το πρόστιμο αλλά εκείνος του λέει.
- Δεν είμαι εγώ μεθυσμένος απλά το μηχάνημα είναι χαλασμένο. Αν δε με πιστεύεις κάνε και αλκοτέστ στη γυναίκα μου.
Η σύζυγος βρίσκεται και αυτή με τη σειρά της πολύ πάνω από το όριο. Ο τροχονόμος απαντά στον Κρητικό:
- Δεν είναι τα μηχανήματα μας χαλασμένα κύριε απλά και η γυναίκα σας έχει πιει.
- Όχι , όχι τα μηχανήματά σας είναι χαλασμένα και αν δε με πιστεύετε να κάνετε αλκοτέστ και στο μωρό.
Ο τροχονόμος κάνει αλκοτέστ και στο μωρό το οποίο βρίσκεται πάνω από το όριο. Ο τροχονόμος έντρομος ζητά συγγνώμη.
- Συγγνώμη κύριε, τελικά έχετε δίκιο το μηχάνημα είναι όντως χαλασμένο.
Ο τροχονόμος φεύγει και η οικογένεια συνεχίζει το δρόμο της. Σε μια στιγμή ο άντρας γυρνά στη γυναίκα του και λέει:
- Κατάλαβες τώρα γιατί σου έλεγα να βάζεις ρακή στο γάλα του μωρού;

_____________________________________________________________________________

Τα αδέρφια Αντώνης και Γιώργος πάνε στην παραλία για μπάνιο. Αρχίζουν και παίζουν με την μπάλα. Ξαφνικά ξεφεύγει η μπάλα και πέφτει στο κεφάλι μιας αγγλίδας. Πάει ο Αντώνης να την πιάσει...
Αγγλίδα: - Oh! Is it yours;
Αντώνης: - Ποιος Γιωρς μωρέ, η Αντώνς είμαι!

_____________________________________________________________________________

Πάει ένας χωριάτης στη Αθήνα για ψώνια. Τελειώνει τα ψώνια και πάει να φύγει για το χωριό. Θυμάται όμως ότι ξέχασε να πάρει κολώνια. Πάει στον Χόντο στο τμήμα με τις κολώνιες.
- Θέλω μία κολώνια αντρική.
- Ορίστε, λέει η κοπέλα. Κολώνια BOSS for men.
- Τι φορμέν, χριστιανήμ'! Καινούργια την θέλω, δεν την θέλω φορμέν...

_____________________________________________________________________________

Στο δικαστήριο:
Γυναίκα: Δεν αντέχω άλλο κύριε πρόεδρε, θέλω διαζύγιο. Κάθε μέρα με κάνει τόπι στο ξύλο, από το πρωί ως το βράδυ με δέρνει, δεν αντέχω άλλο.
Πρόεδρος: Κατηγορούμενε τι έχεις να πεις για όλα αυτά;
Κατηγορούμενος: Μην την ακούτε κύριε πρόεδρε, από το πολύ ξύλο δεν ξέρει τι λέει.

_____________________________________________________________________________

Κάποιος πεθαίνει και πάει στην κόλαση. Καθώς προχωράει περνάει δίπλα από έναν λάκκο με σκατά που πνίγονται κάποιοι κολασμένοι.
- Τι είναι εδώ; ρωτάει.
- Είναι η αγγλική κόλαση, απαντάει ο διάβολος που τον συνοδεύει.
Παρακάτω βλέπουν άλλον λάκκο με σκατά που έχει τους ανθρώπους με το κεφάλι προς τα κάτω.
- Είναι η γερμανική κόλαση, εξηγεί ο διάβολος.
Τέλος φτάνουν στην ελληνική, ο διάβολος τον αφήνει και φεύγει. Κοιτάζει εκείνος και βλέπει έναν άδειο λάκκο όπου άλλοι τρώγανε, άλλοι παίζανε τάβλι και άλλοι συζητούσαν.
- Καλά τα σκατά που είναι; ρωτάει απορημένος έναν που είναι ξαπλωμένος εκεί κοντά.
-Τι περιμένεις ρε φίλε, απαντάει εκείνος. Ελληνικό δημόσιο! Μια έχει να στείλει σκατά, μια δεν έχει.

_____________________________________________________________________________

Κάποιος δοκιμάζει το καινούριο του αυτοκίνητο με έναν φίλο του στην εθνική οδό.
- Κοίτα πάμε με 100.
- Κοίτα πάμε με 150.
- Κοίτα πάμε με 200.
- Στοπ! Φτάσατε! απαντάει ο Άγιος Πέτρος.

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ!!!

Το παραμύθι μιας αγάπης
Μια φορά κι ένα καιρό εκεί σε κείνη την μεγάλη σκοτεινή σπηλιά στην κορυφή του πιο ψηλού βράχου ζούσε έρημο και μόνο ένα τόσο δα μικρό κεράκι. Ένα κεράκι σβηστό που μέτραγε τις μέρες της ύπαρξης του μέσα από τα δάκρυά του.
«Μα τι κάνω εγώ εδώ μόνο μου» αναρωτιόταν. Έτσι σβηστό που είμαι, πόσο πολύ κρυώνω πόσο πολύ φοβάμαι και πόσο άχρηστο νοιώθω. Μια σκοτεινή κουκιδίτσα μέσα σε τούτη την σπηλιά».
Και οι μέρες πέρναγαν, και το κεράκι κολύμπαγε μέσα στην μικρή λιμνούλα που είχε φτιάξει με τα δάκρυά του. Και οι μέρες πέρναγαν και το κεράκι μετρούσε τις μέρες της ανούσιας σκοτεινής ζωής του.
Μια μέρα, άνεμος δυνατός φύσηξε έξω από την σπηλιά που στο πέρασμά του παράσερνε ότι μικρό και αδύναμο υπήρχε. Φτεράκια από πουλιά που είχαν την φωλιά τους στην βάση του βράχου… ξερά φύλλα και κλαδιά… σπόρους από λουλούδια εξωτικά, και… ένα σπίρτο… ένα τόσο δα μικρό σπίρτο ψηλόλιγνο και γυαλιστερό με κόκκινο αστραφτερό καπέλο στο μικρό του κεφαλάκι. Με το δεύτερο φούυυυυυυυ του άνεμου το σπίρτο απογειώθηκε και με δύναμη παρασύρθηκε μέσα στην σκοτεινή σπηλιά. Έπεσε με δύναμη κάτω στο τραχύ έδαφος και… ωχ!!!!!
«Μα που βρίσκομαι» είπε με την τσιριχτή φωνούλα του.
Στην αρχή δυσκολεύτηκε στο σκοτάδι αλλά σαν σπίρτο που ήταν έστω και σβηστό, σύντομα συνήθισε να βλέπει ακόμα και μέσα στο σκοτάδι.
«Αμάν»! είπε… «Τι είσαι εσύ»;;;;;;;
«Δεν με βλέπεις» είπε το κεράκι με την παραπονιάρικη φωνούλα του.
Και να που ακόμα και τα αταίριαστα μπορούν να ταιριάξουν… εκεί μέσα στην ερημιά, την υγρασία και το σκοτάδι της σπηλιάς το κεράκι και το σπίρτο ένωσαν την μοναξιά τους και το κοινό τους πρόβλημα…
Ήταν και τα δύο σβηστά, έρημα, μόνα και παραμελημένα μέσα σε τούτη την σκοτεινή άψυχη σπηλιά. Το σπίρτο τέντωνε το λυγερό κορμάκι του και ακουμπούσε πάνω στο κεράκι, και το κεράκι έκανε νάζια και καμώματα και έπαψε πια να κλαίει. Η λίμνη από τα δάκρυά του στέγνωσε, και τώρα οι ελπίδες να φτάσουν στο όνειρο όλο και μεγάλωναν. Μια μικρή φλογίτσα που θα τα φωτίσει και τα δυό θα τα ζεστάνει και θα τα αφήσει να κοιταχτούν στα μάτια.
«Μα, θέλω να δω τα μάτια σου είπε το σπίρτο στο κεράκι»
«Μα θέλω να νοιώσω την ζεστασιά σου είπε το κεράκι στο σπίρτο»
Και τότε τρόμαξαν…
«Αν ανάψω καλή μου θα καώ» είπε το σπίρτο… «και καλά να καεί μόνο το κόκκινο σκουφί μου… θα είμαι ένα ακόμα άσχημο μισοκαμμένο σπίρτο… Μα αν καώ εντελώς… Τι θα απογίνω;;; Θα προλάβω τουλάχιστον να δω τα μάτια σου»;;;;
Και μέρα με την μέρα το κεράκι και το σπίρτο αγαπιόντουσαν όλο και πιο πολύ, και μέρα με την μέρα η αγάπη τους δυνάμωνε και μέσα στην σκοτεινή σπηλιά λουλούδια φύτρωσαν… γιατί η αγάπη είναι ένα λουλούδι που όπου γεννιέται δίνει χρώμα, άρωμα και ομορφιά.
Και οι μέρες πέρναγαν και το κεράκι και το σπίρτο σφιχταγκαλιασμένα περίμεναν καρτερικά την συνέχεια του έρωτά τους.
Καλοκαίριασε… έξω από την σπηλιά η ζέστη ήταν αφόρητη… Το δάσος γύρω από τον βράχο συχνά γέμιζε από γέλια τραγούδια και φωνές μικρών και μεγάλων. Το κεράκι και το σπίρτο αγκαλιάζονταν τρομαγμένα και περίμεναν όλο περίμεναν και αγαπιόντουσαν κάθε μέρα και πιο πολύ και ας μην είχε δει τα μάτια του σπίρτου το κεράκι και ας μην είχε νοιώσει την ζεστασιά του κεριού το σπίρτο. Ο έρωτάς τους, μια μικρή τραγωδία σαν όλους τους ανικανοποίητους έρωτες που γεννιούνται και μένουν πάντα στο όνειρο…
Ώσπου μια μέρα… μια παρέα εκδρομείς… Έτσι τους έλεγαν όλους αυτούς τους εισβολείς του δάσους… Πήραν τα γέλια τους τα τραγούδια τους και τις φωνές τους μακριά αλλά… άφησαν μια μικρή σπίθα… μια τόσο δα μικρή σπίθα φωτιάς να σιγοκαίει, εκεί κάτω από τα ξερά κλαδιά που είχαν ανάψει για να μαγειρέψουν.
«Συμφορά»… Φώναζαν πουλιά και ζώα που πέρναγαν τρομαγμένα τρέχοντας έξω από την σπηλιά…
«Συμφορά… φωτιά!!!!! φωτιά, θα καούμε!!!!!!!»
«Ακούς»;;;; είπε το σπίρτο στο κεράκι…
«Ακούς;;;;;; θα καούμε» είπαν και τα δυο με μια φωνή γεμάτη έρωτα.
«Δεν φοβάμαι να καώ απ’ αγάπη» είπε το σπίρτο στο κερί…
«Δεν φοβάμαι να λιώσω απ’ αγάπη» είπε το κερί στο σπίρτο…
Ένα κερί και ένα σπίρτο τρελά από έρωτα τραγούδαγαν την φλόγα που ερχόταν… Έλα της έλεγαν… Έλα σε περιμένουμε…

«Θα μ’ αγαπάς σαν καώ και ασχημίνω χωρίς το κόκκινο σκουφί μου»;;;; είπε το σπίρτο στο κερί.
«Θα μ’ αγαπάς σαν λιώσω και χάσω το σχήμα μου»;;;; είπε το κεράκι στο σπίρτο.
Και η φλόγα ερχόταν όλο και πιο κοντά… Και η φλόγα έφτασε στο κατώφλι της σπηλιάς και δίσταζε να μπει μέσα μην και χαλάσει την ομορφιά που διαισθάνθηκε… Έλα της φώναζαν και τα δυο με μία φωνή…
Και η φλόγα έστειλε μέσα στην σπηλιά την πιο μικρή της κόρη… Μια σπίθα τόση δα που μπήκε τσαχπίνικα και ναζιάρικα από την είσοδο της σπηλιάς.
Φφφσσσσσσσσσσσττττττττττττττ!!!!!!!!!!!!!!!!
Το σπίρτο τέντωσε τα λυγερό κορμάκι του για να καλωσορίσει την σπίθα… Το κόκκινο σκουφί του τυλίχτηκε στις φλόγες…

«Αγάπη μου» είπε στο κεράκι… καίγομαι για σένα… «Αγάπη μου να δω τα μάτια σου και ας καώ». Το γυαλιστερό κόκκινο σκουφί ακούμπησε πάνω στο φιτίλι καθώς έσκυψε για να δει καλύτερα…
«Αγάπη μου» είπε το κεράκι στο σπίρτο… «Άσε με να νοιώσω την ζεστασιά σου και ας λιώσω»…
Το σπίρτο και το κεράκι κάηκαν μαζί… Μια μάζα ενωμένη στον χρόνο και στον χώρο αιώνια… Το κεράκι και το σπίρτο που έλιωσαν απ’ αγάπη και έφτασαν στο δικό τους όνειρο…
Αν φτάσετε ποτέ στην σπηλιά τους και τα βρείτε, μην τα ενοχλήσετε μήτε να τα χωρίσετε… Ακουμπήστε ένα λουλούδι στα ποδαράκια τους από εκείνα τα λουλουδάκια που φυτρώνουν στην σπηλιά που δεν είναι πια ούτε σκοτεινή ούτε παγωμένη.< Ένα μαγικό φως τρεμοπαίζει και δίνει χρώμα και ζωή στους άψυχους τοίχους… και μια ζεστασιά απ’ αυτή που αφήνει η αγάπη και τα κάνει όλα εκεί να μοιάζουν μαγικά, τόσο μαγικά όσο μαγική είναι και η αγάπη… Και έζησαν αυτά καλά και εμείς θα ζήσουμε καλύτερα με αγάπη στις καρδιές μας.

ΣΗΜΕΡΑ ΓΙΟΡΤΑΖΩ ΚΑΙ ΣΑΣ ΚΕΡΝΑΩ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΜΕ Φιλία και πολλα γλυκα!!!!!!!!!!!!!!!!

.... Χρόνια πολλά, γιατί η ποσότητα μετράει!

Χρόνια καλά, γιατί η ποιότητα μετράει!
Χρόνια τρελά, γιατί αυτά μένουν!

Ακόμα δεν τον είδαμε, Γιάννη τον βαφτίσαμε.

Γεια σου, Γιάννη. Κουκιά σπέρνω.

Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει.

Να σε κάψω Γιάννη, να σ’ αλείψω μέλι.

Να σε κάψω Γιάννη, να σ’ αλείψω λάδι.

Όχι Γιάννης, Γιαννάκης.

Πότε ο Γιάννης δεν μπορεί, πότε ο κώλος του πονεί.

Σαράντα πέντε Γιάννηδες, ενός κοκόρου γνώση.

Τα καλά του Γιάννη θέλουν, μα τον Γιάννη δεν τον θέλουν.

Σπίτι χωρις Γιάννη, προκοπή δεν κάνει.

Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα.

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ (ΒΙΟΣ)

Ο άγιος προφήτης, πρόδρομος και βαπτιστής Ιωάννης, αποτελεί ορόσημο και ταυτόχρονα γέφυρα μεταξύ Παλαιάς και Καινής Διαθήκης. Προπορεύθηκε του Ιησού Χριστού και με την διδασκαλία του προετοίμασε τον κόσμο να Τον υποδεχθεί. Θεωρείται ως ο μεγαλύτερος των προφητών, όχι ως προς την ηλικία, αφού έζησε μόνο τριάντα χρόνια, αλλά ως προς την χάρη και την δόξα. Ο ίδιος ο Χριστός ανέφερε ότι κανένας άνθρωπος δεν στάθηκε μεγαλύτερος από τον Ιωάννη.
Ο Ιωάννης ήταν γιος του ιερέα Ζαχαρία και της ενάρετης Ελισάβετ, η οποία ήταν στείρα. Ο Θεός λυπήθηκε την ατεκνία τους και τους έστειλε το δώρο του (Ιωάννης = Δώρο Θεού). Ο αρχάγγελος Γαβριήλ μήνυσε στον Ζαχαρία ότι η γυναίκα του θα γεννήσει αγόρι και να του δώσει το όνομα Ιωάννης. Στην αρχή ο Ζαχαρίας δεν πίστεψε στα λόγια του Γαβριήλ και γι’ αυτό τιμωρήθηκε να μείνει μουγκός έως την ημέρα που θα βαπτιζόταν το παιδί που θα έφερνε στον κόσμο η Ελισάβετ. Έτσι και έγινε. Οκτώ ημέρες μετά την γέννηση του μωρού, όταν ζητήθηκε από τον πατέρα να φανερώσει το όνομα του παιδιού, εκείνος έγραψε σε μια πινακίδα το όνομα «Ιωάννης» και αμέσως επανήλθε η ομιλία του.
Μέχρι τα τριάντα του χρόνια ο Ιωάννης ζει ασκητική ζωή στην έρημο της Ιουδαίας και την έχει αφιερώσει ολοκληρωτικά στην προσευχή. Τρεφόταν με ακρίδες (τις τρυφερές άκρες των φυτών) και άγριο μέλι. Όσο μεγάλωνε, μεγάλωνε και η χάρη του. Όταν μεταφέρθηκε στις όχθες του Ιορδάνη Ποταμού άρχισε να κηρύττει την έλευση του Σωτήρα.
Το κήρυγμά του ήταν κήρυγμα μετάνοιας.
«Μετανοείτε· Ήγγικε γαρ η βασιλεία των ουρανών», φώναζε, ενώ βάπτιζε πολλούς από αυτούς που έρχονταν να τον ακούσουν. Εκεί τον συνάντησε και ο Χριστός και του ζήτησε να τον βαπτίσει. Εκείνος αρνήθηκε, όμως ο Χριστός επέμενε, και έτσι ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος βάπτισε τον Ιησού Χριστό στα νερά του Ιορδάνη Ποταμού.
Τα τίμια λόγια του Προδρόμου ενοχλούσαν τις διεφθαρμένες συνειδήσεις των Φαρισαίων και του βασιλιά Ηρώδη, ο οποίος και τον φυλάκισε. Σε κάποια γιορτή των γενεθλίων του, ο Ηρώδης ζήτησε από την Σαλώμη να του χορέψει και της υποσχέθηκε με όρκο να της δώσει ό,τι του ζητήσει. Η Ηρωδιάς, η μητέρα της, που φθονούσε τον Ιωάννη, είπε στην κόρη της να ζητήσει το κεφάλι του προφήτου μέσα σ’ ένα πιάτο. Με το μαρτυρικό αυτό τέλος, ο προφήτης και πρόδρομος Ιωάννης προπορεύτηκε στον Άδη, για να κηρύξει την έλευσή του Ιησού Χριστού στους απ’ αιώνος θανόντας.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο αναφέροντας το όνομά του μετά την Παναγία στις προσευχές και στις δεήσεις.

Στον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο είναι αφιερωμένες έξι ημέρες του χρόνου:

• 7 Ιανουαρίου (γιορτή προς τιμήν του)
• 24 Φεβρουαρίου (1η & 2η εύρεση της Τίμιας Κεφαλής του)
• 25 Μαϊου (3η εύρεση της Τίμιας Κεφαλής του)
• 24 Ιουνίου (η γέννησή του)
• 29 Αυγούστου (αποτομή της Τίμιας Κεφαλής του), και
• 23 Σεπτεμβρίου (η εκ πνεύματος αγίου σύλληψή του).
• (Απο την ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ)

ΑΝΟΙΞΑ ΜΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΓΑΠΗΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΠΛΟΓΚΕΡΣ.ΚΑΤΕΘΕΣΑ ΣΤΟ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΥΓΕΙΑ ΠΟΛΥ ΕΥΤΥΧΙΑ,ΧΑΡΑ,ΕΙΡΗΝΗ.ΞΟΔΕΨΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΜΕ ΚΕΦΙ ΚΑΙ ΟΡΕΞΗ !!!

glitter-graphics.com

Του νέου χρόνου ζήτησα,
όλοι οι καλοί μου φίλοι,
να 'ναι με το χαμόγελο
συνέχεια στα χείλη.

glitter-graphics.com

Καλή χρονιά σε όλους!!

Καλη χρονια σε ολους με υγεια, ευτυχια, αγαπη, καλη διαθεση και να γινουν πραξη οι επιθυμιες μας.

ΣΑΣ ΔΙΝΩ ΜΟΝΟ ΔΥΟ ΕΥΧΕΣ

ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΧΡΟΝΟ

ΠΑΜΠΛΟΥΤΟΙ ΝΑ ΣΤΕ ΣΤΗ ΧΑΡΑ

ΚΑΙ ΠΑΜΦΤΩΧΟΙ ΣΤΟΝ ΠΟΝΟ.

ΜΕ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ

ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΝΕΟ ΕΤΟΣ

ΜΟΝΟ ΧΑΡΟΥΜΕΝΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ

ΝΑ ΕΡΘΟΥΝΕ ΓΙΑ ΦΕΤΟΣ

Το σπάσιμο του ροδιού, έθιμο της Πελοποννήσου



Το πρωί της Πρωτοχρονιάς, η οικογένεια πηγαίνει στην εκκλησία και ο νοικοκύρης κρατάει στην τσέπη του ένα ρόδι, για να το λειτουργήσει. Γυρνώντας σπίτι, πρέπει να χτυπήσει το κουδούνι της εξώπορτας – δεν κάνει να ανοίξει ο ίδιος με το κλειδί του – και έτσι να είναι ο πρώτος που θα μπει στο σπίτι, για να κάνει το καλό ποδαρικό, με το ρόδι στο χέρι. Μπαίνοντας μέσα, με το δεξί, σπάει το ρόδι πίσω από την εξώπορτα, το ρίχνει δηλαδή κάτω με δύναμη, για να σπάσει και να πεταχτούν οι ρώγες του παντού και ταυτόχρονα λέει: "με υγεία, ευτυχία και χαρά το νέο έτος κι όσες ρώγες έχει το ρόδι, τόσες λίρες να έχει η τσέπη μας όλη τη χρονιά".
Τα παιδιά μαζεμένα γύρω-γύρω κοιτάζουν οι ρώγες, αν είναι τραγανές και κατακόκκινες. Όσο γερές κι όμορφες είναι οι ρώγες, τόσο χαρούμενες κι ευλογημένες θα είναι οι μέρες που φέρνει μαζί του ο νέος χρόνος.

ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΑ

Μία παράδοση της Κωνσταντινούπολης λέει τα εξής: Όταν ο άγιος Βασίλειος ήταν Επίσκοπος στην Καισαρεία, ο Έπαρχος της Καππαδοκίας πήγε με σκληρές διαθέσεις να εισπράξει φόρους. Οι κάτοικοι φοβισμένοι ζήτησαν την προστασία του ποιμενάρχη τους. «Σας ζητάω αμέσως, τους είπε εκείνος, να μου φέρει ο καθένας ό,τι πολύτιμο αντικείμενο έχει». Μάζεψαν πολλά δώρα και βγήκαν μαζί με το Δεσπότη τους οι κάτοικοι της Καισαρείας να προϋπαντήσουν τον Έπαρχο. Ήταν όμως τέτοια η εμφάνιση και η πειθώ του Μεγάλου Βασιλείου, που ο Έπαρχος καταπραύνθηκε χωρίς να θελήσει να πάρει τα δώρα. Γύρισαν πίσω χαρούμενοι κι ο άγιος Βασίλειος πήρε να τους ξαναδώσει τα πολύτιμα αντικείμενα τους. Ο χωρισμός όμως ήταν δύσκολος γιατί είχαν προσφέρει πολλά όμοια αντικείμενα, δηλαδή δαχτυλίδια, νομίσματα κ.λ.π. Ο Βασίλειος τότε σκέφθηκε ένα θαυματουργό τρόπο: Διέταξε να κατασκευασθούν το απόγευμα του Σαββάτου μικρές πίτες και μέσα σε καθεμιά τοποθέτησε από ένα αντικείμενο. Την επόμενη μέρα έδωσε από μία σε κάθε Χριστιανό. Και τότε έγινε το θαύμα! Μέσα στην πίτα του βρήκε ο καθένας ό,τι είχε προσφέρει! Από τότε, λέει η παράδοση, κάθε χρόνο, στη γιορτή του αγίου Βασιλείου, κάνουμε κι εμείς πίτες και βάζουμε μέσα νομίσματα.