ΑΣ ΥΠΟΔΕΧΤΟΥΜΕ ΜΕ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΜΗΝΑ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ!!!ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΑΠΟ ΑΥΡΙΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ-ΟΛΕΣ!!!

  
ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΜΑΡΤΗ!!!!ΝΑ ΕΙΣΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΚΑΛΑ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑΤΕ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ!!!
✽•♥•.¸✽.✽•♥•.¸✽.✽•♥•.¸✽.✽•♥•.¸✽.✽•♥•.¸✽.✽•♥•.¸✽.
░░╔══════════ ೋღ•♥♡♥•ღೋ ═════════╗
░░║░✽░Ο░Μ░Ο░Ρ░Φ░Ο░░Μ░Η░Ν░Α░░♡♥♡♥░✽░║
░░╚══════════ ೋღ•♥♡♥•ღೋ ═════════╝
✽•♥•.¸✽.✽•♥•.¸✽.✽•♥•.¸✽.✽•♥•.¸✽.✽•♥•.¸✽.✽•♥•.¸✽.

ΒΑΛΑΤΕ ΜΑΡΤΗ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΣΑΣ ΚΑΨΕΙΟ ΗΛΙΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΗΛΙΟ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ;;;ΚΛΑΣΣΙΚΟ ΠΑΛΙΟ ΕΘΙΜΟ!!ΞΕΡΕΤΕ ΟΤΙ Η ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΛΩΣΤΗ ΣΥΜΒΟΛΙΖΕΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟ ΩΡΑΙΟ ΚΑΙ Η ΑΣΠΡΗ ΤΗΝ ΑΓΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΦΥΤΟΥ ΧΙΟΝΟΦΙΛΟΣ ΠΟΥ ΑΝΘΙΖΕΙ ΤΟΝ ΜΑΡΤΙΟ;

ΑΛΚΥΟΝΗ Η ΑΛΚΥ. ΕΝΑΣ ΟΜΟΡΦΟΣ ΜΥΘΟΣ!!!

____________________________________

Κάποτε η Αλκυόνη δεν ήταν πουλί αλλά αρχόντισσα.Λάτρευε τον άντρα της που ήταν πλούσιος και δυνατός.Τόσο τον αγαπούσε ώστε όλα σ εκείνον τα έβρισκε ωραια.Δεν καταλάβαινε τη μεγάλη του περηφάνια και απληστία που είχε για τα πλούτη και τη δόξα.

Εκείνος μεθυσμένος απο τα πλούτη του ,την όμορφη γυναίκα του και την περηφάνια του προκαλούσε ολους τους θεούς και περισσότερο το Δια.Αδικα πολλοί σύμβουλοί του τον συμβούλευαν να σταματήσει την άμυαλη συμπεριφορά του.Αδικαν του λεγαν πως οι θεοί τιμωρούν τους αλαζόνες.

Τίποτα όμως δεν κατάφεραν και καποια μέρα έφυγε με το καράβι του για να πάει να φέρει καινούρια πλούτη,για να μεγαλώσει τη δύναμή του και τη δόξα του.

Η Αλκυόνη σαν πέρασαν μερικές μέρες ,ανησυχη κατέβαινε στην ακρογιαλιά και τον περίμενε.Ο καιρός όμως περνούσε και εκείνος δεν γύριζε.Εκείνη έκλαιγε και φώναζε,ανεβοκατεβαίνοντας τα βράχια της ακρογιαλιάς.

Και το κακό νέο έφτασε!!!

Ο άντρας της,που με τόση λαχτάρα περίμενε να γυρίσει,χάθηκε μαζί με το καράβι και το πλήρωμά του,σε κάποια φουρτούνα!

Ολοι τότε πίστεψαν ότι αυτή ήταν μια τιμωρία από τον Δια.Σίγουρα ο Αίολος με διαταγή του θα σήκωσε πελώριους ανέμους και ο Ποσειδώνας ο αδερφός του θα ανακάτεψε με θυμό τη θάλασσα με την τρίαινα του.Ακόμα και ο ίδιος ο Δίας θα εξαπέλυσε κεραυνούς εναντίον του άμυαλου και αλαζονικού άρχοντα ώστε βούλιαξε το καράβι του.

Ο σπαραγμός της Αλκυόνης ήταν απερίγραπτος και ατελείωτος.Οι θρήνοι της αντηχούσαν σε όλες τις ακρογιαλιές.Ο Δίας συγκινήθηκε απο τον μεγάλο πόνο της γυναίκας και τη μεταμόρφωσε σε πουλί για να μην υποφέρει.Της όρισε όμως να γεννά τα αυγά της μέσα στον χειμώνα και όχι μέσα στην άνοιξη όπως όλα τ άλλα πουλιά.Ερχονταν λοιπόν τ αφρισμένα κύματα και άρπαζαν τ αυγά της.

Η δυστυχισμένη μάνα φτεροκοπούσε και έκλαιγε που δεν προλάβαινε να δει τα παιδιά της.Τόσο μεγάλο ήταν το βασανιστήριό της που ο Δίας πάλι τη λυπηθηκε και αποφάσισε να καλοσυνεύει ο καιρός μέσα στη βαρυχειμωνιά ,οι άνεμοι να ησυχάζουν ,για να τις δίνεται ο καιρός να μπορεί να κλωσάει τ αυγά της.

Αυτές οι γαλήνιες μέρες μέσα στο χειμώνα,είναι οι ""ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ ΜΕΡΕΣ ""οι καλοσυνάτες μέρες που μηνάνε την άνοιξη!!!!

να χαμογελάτε!!!!!!!!!!!!!!!
Συζητάνε δύο φίλοι:
Γιάννη γιατί οι πολιτικοί δεν παραιτούνται όταν γεράσουν;;
Τι τη θέλουν την εξουσία γέροι άνθρωποι;;;
Φαίνεται,λέει ο Γιάννης ,ότι μετά τα εξήντα,η εξουσία μπαίνει στη θέση του σεξ...
Δηλαδή;;;ρωτά ο Βασίλης
Να μωρέ,ότι δεν μπορούν να κάνουν στη γυναίκα τους,το κάνουν στη χώρα!!
___________________________________________________

Ένα νεαρός προσλαμβάνεται σε ένα σουπερμάρκετ και πηγαίνει την πρώτη μέρα στην δουλειά.

Τον χαιρετά ο μάνατζερ με χαμόγελο και θερμή χειραψία, του δίνει μία σκούπα και του λέει:

- Η πρώτη σου δουλειά θα είναι να σκουπίσεις το μαγαζί.

- Αλλά είμαι απόφοιτος πανεπιστημίου! λέει ο νεαρός προσβεβλημένος.

- Α, συγνώμη, λέει ο μάνατζερ. Δεν το ήξερα. Ορίστε, δώσε μου την σκούπα να σου δείξω πώς γίνεται...

ΑΣ ΥΠΟΔΕΧΤΟΥΜΕ ΜΕ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΜΗΝΑ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ!!!ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΑΠΟ ΑΥΡΙΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ-ΟΛΕΣ!!!

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΜΑΡΤΗ

ΒΑΛΑΤΕ ΜΑΡΤΗ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΣΑΣ ΚΑΨΕΙΟ ΗΛΙΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΗΛΙΟ ΤΗΣ ΑΝΟΙΚΗΣ;;;ΚΛΑΣΣΙΚΟ ΠΑΛΙΟ ΕΘΙΜΟ!!ΞΕΡΕΤΕ ΟΤΙ Η ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΛΩΣΤΗ ΣΥΜΒΟΛΙΖΕΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟ ΩΡΑΙΟ ΚΑΙ Η ΑΣΠΡΗ ΤΗΝ ΑΓΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΦΥΤΟΥ ΧΙΟΝΟΦΙΛΟΣ ΠΟΥ ΑΝΘΙΖΕΙ ΤΟΝ ΜΑΡΤΙΟ;

ΑΛΚΥΟΝΗ Η ΑΛΚΥ. ΕΝΑΣ ΟΜΟΡΦΟΣ ΜΥΘΟΣ!!!

____________________________________

Κάποτε η Αλκυόνη δεν ήταν πουλί αλλά αρχόντισσα.Λάτρευε τον άντρα της που ήταν πλούσιος και δυνατός.Τόσο τον αγαπούσε ώστε όλα σ εκείνον τα έβρισκε ωραια.Δεν καταλάβαινε τη μεγάλη του περηφάνια και απληστία που είχε για τα πλούτη και τη δόξα.

Εκείνος μεθυσμένος απο τα πλούτη του ,την όμορφη γυναίκα του και την περηφάνια του προκαλούσε ολους τους θεούς και περισσότερο το Δια.Αδικα πολλοί σύμβουλοί του τον συμβούλευαν να σταματήσει την άμυαλη συμπεριφορά του.Αδικαν του λεγαν πως οι θεοί τιμωρούν τους αλαζόνες.

Τίποτα όμως δεν κατάφεραν και καποια μέρα έφυγε με το καράβι του για να πάει να φέρει καινούρια πλούτη,για να μεγαλώσει τη δύναμή του και τη δόξα του.

Η Αλκυόνη σαν πέρασαν μερικές μέρες ,ανησυχη κατέβαινε στην ακρογιαλιά και τον περίμενε.Ο καιρός όμως περνούσε και εκείνος δεν γύριζε.Εκείνη έκλαιγε και φώναζε,ανεβοκατεβαίνοντας τα βράχια της ακρογιαλιάς.

Και το κακό νέο έφτασε!!!

Ο άντρας της,που με τόση λαχτάρα περίμενε να γυρίσει,χάθηκε μαζί με το καράβι και το πλήρωμά του,σε κάποια φουρτούνα!

Ολοι τότε πίστεψαν ότι αυτή ήταν μια τιμωρία από τον Δια.Σίγουρα ο Αίολος με διαταγή του θα σήκωσε πελώριους ανέμους και ο Ποσειδώνας ο αδερφός του θα ανακάτεψε με θυμό τη θάλασσα με την τρίαινα του.Ακόμα και ο ίδιος ο Δίας θα εξαπέλυσε κεραυνούς εναντίον του άμυαλου και αλαζονικού άρχοντα ώστε βούλιαξε το καράβι του.

Ο σπαραγμός της Αλκυόνης ήταν απερίγραπτος και ατελείωτος.Οι θρήνοι της αντηχούσαν σε όλες τις ακρογιαλιές.Ο Δίας συγκινήθηκε απο τον μεγάλο πόνο της γυναίκας και τη μεταμόρφωσε σε πουλί για να μην υποφέρει.Της όρισε όμως να γεννά τα αυγά της μέσα στον χειμώνα και όχι μέσα στην άνοιξη όπως όλα τ άλλα πουλιά.Ερχονταν λοιπόν τ αφρισμένα κύματα και άρπαζαν τ αυγά της.

Η δυστυχισμένη μάνα φτεροκοπούσε και έκλαιγε που δεν προλάβαινε να δει τα παιδιά της.Τόσο μεγάλο ήταν το βασανιστήριό της που ο Δίας πάλι τη λυπηθηκε και αποφάσισε να καλοσυνεύει ο καιρός μέσα στη βαρυχειμωνιά ,οι άνεμοι να ησυχάζουν ,για να τις δίνεται ο καιρός να μπορεί να κλωσάει τ αυγά της.

Αυτές οι γαλήνιες μέρες μέσα στο χειμώνα,είναι οι ""ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ ΜΕΡΕΣ ""οι καλοσυνάτες μέρες που μηνάνε την άνοιξη!!!!

_____________

__________________

ΩΡΑ ΓΕΛΙΟΥ!!!!!!να χαμογελάτε!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ένας πολιτικός πήγε με τον γραμματέα του πριν τις εκλογές σε ένα χωριό και ζητούσαν από τους κατοίκους να τους πουν τί χρειάζονται.
Όλοι ζήτησαν από κάτι και ο γραμματέας τα σημείωνε όλα.
Φτάνει και ο τελευταίος και λέει:
- Εγώ ένα παράπονο έχω. Σε ένα ατύχημα έχασα και τα δυο μου α......
- Εντάξει, θα το ταχτοποιήσουμε, λέει ο πολιτικός.
- Τι; Θα μου πάρετε καινούρια α.......;
- Αφού όλοι οι κάτοικοι του χωριού α....... θα πάρουνε!

_______________________________________

Ένα νεαρός προσλαμβάνεται σε ένα σουπερμάρκετ και πηγαίνει την πρώτη μέρα στην δουλειά.
Τον χαιρετά ο μάνατζερ με χαμόγελο και θερμή χειραψία, του δίνει μία σκούπα και του λέει:
- Η πρώτη σου δουλειά θα είναι να σκουπίσεις το μαγαζί.
- Αλλά είμαι απόφοιτος πανεπιστημίου! λέει ο νεαρός προσβεβλημένος.
- Α, συγνώμη, λέει ο μάνατζερ. Δεν το ήξερα. Ορίστε, δώσε μου την σκούπα να σου δείξω πώς γίνεται...

_______________________________________

Πάει ένας γύφτος σε ένα σουβλατσίδικο και λέει:
- Φιλαράκια, όποιος βρει το χρώμα του αυτοκινήτου μου, θα τον κεράσω 10 σουβλάκια. Αμα, όμως, δεν το βρείτε θα με κεράσετε εσείς 10 σουβλάκια. Αντε επειδή είμαι στις καλές μου, θα σας πω και το πρώτο γράμμα: Τ!
Αναρωτιούνται οι άλλοι και λενε:
- Τιγρέ;
- Τιρκουάζ!
- Όχι, απαντάει ο γύφτος.
Περνά ώρα με ερωτήσεις αλλά δεν το βρίσκουν και λένε στον γύφτο:
- Αντε ρε, να το πάρει το ποτάμι...
Και λέει ο γύφτος:
- ΤΑΛΑΣΣΙ!!!!!!!!!!!

_______________________________________

ΑΣ ΔΙΑΒΑΣΟΥΜΕ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΑΧΝΗ!!!

Την εποχή που οι θεοί βασίλευαν γαλήνιοι και παντοδύναμοι στα συννεφένια κάστρα του Ολύμπου, σε μια μικρή πολιτεία της Λυδίας, τα Ύπαιπα, ζούσε η Αράχνη, κόρη του βαφέα Ίδμονα από την Κολοφώνα, υφάντρα ξακουστή σε όλον τον κόσμο για τα υφαντά που έφτιαχνε στον αργαλειό της αλλά και για την απαράμιλλη ομορφιά της. Ήταν τέτοια η τέχνη της Αράχνης στην υφαντική, που ο κόσμος πίστευε ότι την είχε διδαχθεί από την ίδια τη θεά Αθηνά, που ήταν και προστάτιδα τούτης της τέχνης και ακόμα και οι Νύμφες πήγαιναν για να θαυμάσουν τα έργα της. Αυτό όμως, δεν άρεσε στην Αράχνη, που δεν σταματούσε όχι μόνο να διατυμπανίζει ότι την τέχνη την είχε μάθει μόνη της, αλλά και να καυχάται ότι τα δικά της υφαντά ήταν ασυγκρίτως καλύτερα από εκείνα της θεάς. Και σε μια στιγμή έπαρσής της, τόλμησε να καλέσει την ίδια την Αθηνά σε αγώνα υφαντικής. Η Αθηνά μεταμορφώθηκε σε γριά και συμβούλεψε την κοπέλα ότι ήταν ασέβεια να προσπαθεί κάποιος να αναμετρηθεί με τους θεούς. Όμως η Αράχνη δεν άκουσε τις συμβουλές της και συνέχισε να προκαλεί τη θεά. Αυτή η πρόκληση δεν μπορούσε, βέβαια, ν' αφήσει αδιάφορη την κόρη του Δία, πολύ περισσότερο αφού προερχόταν από μια θνητή. Κατέβηκε, λοιπόν, η Αθηνά στη γη και παρουσιάστηκε στην Αράχνη σε όλο της το θεϊκό μεγαλέιο. Και ο αγώνας άρχισε: ύφαινε και κεντούσε η Αθηνά την Ακρόπολη και τον αγώνα της με τον Ποσειδώνα, που θα έκρινε ποιος απ' τους δύο θα κέρδιζε την Αθήνα, την όμορφη και πλούσια αυτή πόλη της Αττικής. Κι ακόμη, κεντούσε την ιστορία του βασιλιά της Θράκης Αίμου που μαζί με τη γυναίκα του Ροδόπη περηφανεύτηκαν πως είχαν τη δύναμη του Δία και της Ήρας και γι' αυτή τους την ασέβεια ο βασιλιάς του Ολύμπου τους μεταμόρφωσε σε βουνά. Ύφαινε και κεντούσε η Αθηνά τα όμορφα παραμύθια των θεών και των ανθρώπων, ύφαινε και κεντούσε κι η Αράχνη διάφορες ιστορίες των θεών και έδειχνε σ' αυτές τις πολλές μεταμορφώσεις του Δία, που άλλοτε γινόταν ταύρος, άλλοτε κύκνος, άλλοτε χρυσή βροχή για να παραστήσει τους έρωτές τους με θνητές και τους τρόπους που προσπαθούσαν να επιτύχουν το σκοπό τους... Κι όταν τελείωσε ο αγώνας και η Αθηνά πήρε στα χέρια της το κέντημα της Αράχνης, άδικα προσπάθησε να βρει κάποιο ψεγάδι. Ήταν πραγματικά το καλύτερο που είχε δει ποτέ της και ασφαλώς καλύτερο από το υφαντό που είχε φτιάξει η ίδια. Όμως, παρόλο που σε τούτον τον πρωτότυπο αγώνα είχε νικήσει η Αράχνη, η Αθηνά δεν ήταν δυνατό ν' αφήσει ατιμώρητη την ασέβεια και την αλαζονεία της. Γι' αυτό την άγγιξε στο μέτωπο με τη χρυσή σαΐτα της κι εκείνη, τρελλή απ' το κακό της, τύλιξε στο λαιμό της όση κλωστή είχε περισσέψει στο αδράχτι της και μ' αυτήν κρεμάστηκε από το ταβάνι του σπιτιού της. Τη λυπήθηκε τότε η θεά και την άφησε να ζήσει, καταδικασμένη, όμως, να κρέμεται πάντα από τα ταβάνια και τους τοίχους των σπιτιών κι έτσι κρεμασμένη να υφαίνει τον ιστό της. Κι από τότε η Αράχνη έπαψε να είναι όμορφη κοπέλα κι έγινε ένα μικρό κι άσχημο έντομο που κρέμεται άλλοτε στο ταβάνι, άλλοτε στις γωνίες των τοίχων κι άλλοτε ανάμεσα στα κλαδιά των δέντρων. Απλώνει εκεί τις κλωστές της και υφαίνει αδιάκοπα, γιατί, παρόλο που μεταμορφώθηκε σε έντομο, δεν μπόρεσε να ξεχάσει την παλιά της τέχνη..

ΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΗΣΥΧΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ!!!!

ΟΤΑΝ ΞΥΠΝΑΜΕ ΤΟ ΠΡΩΙ ΕΧΟΥΜΕ ΔΥΟ ΕΠΙΛΟΓΕΣ!!!
ΝΑ ΞΑΝΑΚΟΙΜΗΘΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΤΟΥΜΕ Η
ΝΑ ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΚΥΝΗΓΗΣΟΥΜΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ!!!!!!!!!




Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΔΕΚΑΟΧΤΟΥΡΑΣ!!!!

Ηταν καποτε μια πανεμορφη κοπελα νοικοκυρα και πολυ καλη μαγειρισσα.Ολα τα παλικάρια την ήθελαν για γυναίκα τους και ολες οι πεθερές για νύφη τους.

Εκεινη όμως αγάπησε ενα παλικάρι όμορφο, που η μανα του δεν την ήθελε γιατί τη ζήλευε.

Το παλικάρι δεν άκουσε τη μάνα του και την παντρεύτηκε.Η μανα του ομως προσπαθούσε με χιλια δυο να τους στενοχωρεί και να τους δημιουργεί προβληματα.Μείωνε συνέχεια την κοπέλα και την έβαζε να κάνει ενα σωρό δουλειές κάθε μέρα.Την έστελνε για θελήματα παντού και ποτέ δεν ήταν ευχαριστημένη μαζί της.Η καημένη η κοπέλα τα έκανε όλα αγγόγυστα πιστεύοντας ότι κάποια μέρα η πεθερά της θα την αγαπήσει.

Δεν έκανε ποτέ παράπονα ούτε αντιμιλούσε.

Η πεθερά της όμως σκεφτόταν πάντα τι να της ζητήσει για να κάνει.'Ετσι της ζήτησε να φτιάξει 18 ψωμιά.Η κοπέλα επιασε αμέσως δουλειά και το μεσημέρι ειχε ετοιμα τα 18 ψωμιά.Η πεθερά έσκασε απο το κακό της και σκεφτόταν τι να κάνει για να πικράνει την κοπέλα.

Όταν γύρισε ο γιος της απο τη δουλειά πηγε και τον έπιασε και κατηγόρησε τη νύφη της ότι ενώ είχε ψήσει 19 ψωμιά το ένα το έφαγε όλο μόνη της.Ο γιος δεν μίλησε αλλά η πεθερά διέδωσε παντού ότι η νύφη της ειχε ψησει 19 ψωμιά αλλά το ένα το έφαγε μόνη της.

Η κοπέλα δεν άντεξε τότε απο το ψέμα και αρχισε να γυρναει στις γειτονιές και να φωναζει συνεχεια 18,18 ψωμιά.

Από τη μεγάλη της πίκρα και στενοχώρια δεν άντεξε και τρελάθηκε με αυτή την αδικία.Ο Θεός όμως που είδε την αδικία και την κακία της πεθεράς έκανε την κοπέλα πουλί για να σωθεί.Αυτό το πουλί ειναι η δεκαοχτούρα που γυρναει ακόμα και σήμερα και φωνάζει 18 προσπαθώντας να βρει το δίκιο της!!

_______________________________

ΩΡΑ ΓΙΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ!!!!!!

Είναι δυο τύποι στο γραφείο και μια μέρα ο ένας βλέπει τον άλλο να φορά ενα σκουλαρίκι. Ξέροντας πως είναι γενικά συντηρητικός τύπος, παραξενεύεται, και τον ρωτάει:
- Καλά ρε συ, σκουλαρικάκι;
- ...Ναι, ναι.. απαντά ο άλλος, φανερά ενοχλημένος.
Του την έχει δώσει η περιέργεια του πρώτου, οπότε μετά απο ώρα:
- Καλά, απο πότε φοράς σκουλαρίκι; Δεν το φανταζόμουν ποτε!
Οπότε ο άλλος:
- Ούτε γω το φανταζόμουν, αλλά έλα που το βρήκε η γυναίκα μου στο αυτοκίνητο...
______________________________________
Είναι ο γέρος πατέρας στο νοσοκομείο σε ημιθανή κατάσταση και δίπλα του ο γιος του ο Χάρης.
Μπαίνει ο γιατρός και λέει στο γιο:
- Πρέπει να βγείτε έξω. Πρέπει να αφήσετε τον πατέρα σας να ξεκουραστεί...
Ο ετοιμοθάνατος πατέρας μένει μόνος και στο βάθος του δωματίου βλέπει μια σκιά:
- Ποιος είναι; Eσύ είσαι Χάρη;...
Και ακούγεται μια φωνή:
- Κοντά έπεσες...
______________________________________
Στο κατάστημα μικρών ζώων:
- Γεια σας. Θα ήθελα τρεις ντουζίνες κατσαρίδες, δυο ποντίκια και μερικές αράχνες.
- Κάνετε πειράματα; ρωτάει τον πελάτη απορημένος ο υπάλληλος.
- Όχι. Μετακομίζω και ο ιδιοκτήτης του μου είπε να το αφήσω όπως ακριβώς το βρήκα.
______________________________________
Ο Γιωρίκας και ο Κωστίκας έχουν πάει κάμπινγκ.
Βγαίνει το βράδυ ο Κωστίκας από την σκηνή για να κατουρήσει και τον κάνουν κόσκινο τα κουνούπια.
Μπαίνει στην σκηνή τρέχοντας, και λέει στον Κωστίκα:
- Αύριο, να πάμε να μείνουμε στην παραλία που δεν θα έχει τόσα κουνούπια.
Το άλλο βράδυ έχουν κατασκηνώσει στην παραλία.
Βγαίνει ο Κωστίκας για κατούρημα, βλέπει ένα σμήνος πυγολαμπίδες, και μπαίνει τρομαγμένος αμέσως πάλι μέσα!
- Γιωρίκα, Γιωρίκα, πάμε να φύγουμε γρήγορα. Ήρθανε τα κουνούπια με φαναράκια και μας ψάχνουν
______________________________________
Στην Σύμη, νησί των Δωδεκανήσων, κάποτε δεν υπήρχε ραδιόφωνο. Όταν ο Νικόλας ο ναυτικός πήγε ταξίδι, έφερε στον πατέρα του το Μιχαλιό ένα ραδιόφωνο. Ο Μιχαλιός απορούσε:
- Τι είναι εούτο το πράγμα;
- Ραδιόφωνο, του είπε ο γιος του ο ναυτικός.
- Και πως δουλεύκει;
- Πατάς αυτό το κουμπάκι και ακούς τους σταθμούς.
- Από που είναι εούτο;
- Από την Αγγλία, μπαμπά.
- Μωρέ!!! Εγγλέτζικο πράμα και ξεύρει Συμιακά!!!

ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΗΣ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑΣ!!!!!ΑΣ ΔΙΑΒΑΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ!!

Ο ΕΙΡΗΝΟΚΛΗΣ

Στα πολύ παλιά χρόνια στην κορυφή του Ολύμπου την ίδια μέρα έγιναν δυο τσιμπούσια. Το ένα το είχε οργανώσει ο θεός Αρης και η Αφροδίτη για το γιο τους τον Πόλεμο και το άλλο ο Δίας και η Ήρα για την κόρη τους την Ειρήνη. Οι υπόλοιποι θεοί δεν ήξεραν σε ποιο τσιμπούσι να πάνε έτσι ώστε να μη γίνουν παρεξηγήσεις. Σκέφτηκαν...σκέφτηκαν και αποφάσισαν οι μισοί να πάνε στο ένα και οι άλλοι μισοί στο άλλο.
Πέρασε ο καιρός και η Ειρήνη μεγάλωσε και τότε ήταν που έγιναν οι μεγάλες φασαρίες. Η Ειρήνη ήθελε να μη γίνονται πόλεμοι και οι άνθρωποι να ζουν ειρηνικά και μονιασμένα. Ο θεός Πόλεμος ήθελε να υπάρχει διχόνοια ανάμεσα στους ανθρώπους και να γίνονται συνέχεια πόλεμοι μέχρι που στο τέλος να καταστραφούν τα πάντα.
Κάποτε η Ειρήνη που ακτινοβολούσε από ομορφιά ενέδωσε στον έρωτα του θεού Απόλλωνα και παντρεύτηκαν. Σαν πέρασε ο καιρός απέκτησαν ένα αγοράκι που το ονόμασαν Ειρηνοκλή που σημαίνει η δόξα της Ειρήνης.
Όταν το έμαθε ο Πόλεμος πήγε στην Ειρήνη και της είπε:
- Όταν ο Ειρηνοκλής μεγαλώσει θα δοκιμαστεί σε πολύ δύσκολους άθλους. Αν τα καταφέρει θα επικρατήσει η ειρήνη η αγάπη και η ομόνοια. Αν αποτύχει έστω και σε ένα θα επικρατήσει η διχόνοια, το μίσος και ο πόλεμος. Συμφωνείς;
-Αν δε συμφωνήσω τι θα γίνει;
-Το μισό χρόνο θα έχουμε πόλεμο και τον άλλο μισό ειρήνη. Σου δίνω μια τελευταία ευκαιρία ή θα νικήσεις και θα επικρατήσεις εσύ ή θα ηττηθείς και θα επικρατήσω εγώ.
- Εντάξει τότε, αλλά χωρίς κλεψιές.
- Ε, και βέβαια χωρίς κλεψιές.
Ο πόλεμος όμως είχε άλλα σχέδια στο μυαλό του. Δεν ήθελε με τίποτα να επικρατήσει η Ειρήνη.
Πέρασε ο καιρός και ο Ειρηνοκλής μεγάλωσε. Τότε ο Πόλεμος πηγαίνει στην Ειρήνη και της λέει:
- Έφτασε η ώρα, που ο Ειρηνοκλής πρέπει να κάνει τους άθλους του.
- Ναι, συμφώνησε η Ειρήνη. Αλλά δε μου είπες πόσους άθλους πρέπει να κάνει;
- Μόνο δύο. Δε χρειάζονται παραπάνω για να ξημερώσει τρεις φορές, απάντησε ο πόλεμος.
- Πολύ ωραία. Ποιος είναι ο πρώτος;
- Το πρώτο που πρέπει να κάνει είναι να κλέψει τα δώδεκα χρυσά σπαθιά που ο Ήφαιστος είχε φτιάξει για τους θεούς όταν έγινε η Τιτανομαχία.
- Και που βρίσκονται αυτά τα σπαθιά;
- Στο σπίτι του Ήφαιστου φυσικά. Σε αυτό το φρικτό ηφαίστειο που κανένας αθάνατος, ημίθεος ή θνητός δεν κατάφερε ποτέ να πλησιάσει.
- Εντάξει, είπε η Ειρήνη. Πότε ξεκινάει;
-Αύριο τα χαράματα. Γεια σου Ειρήνη, Ρηνιώ, Ρηνούλα και πρόσεχε το γιόκα σου, είπε ο Πόλεμος και έφυγε.
Τα χαράματα ο Ειρηνοκλής σηκώθηκε, ετοιμάστηκε και αποχαιρέτησε τη μητέρα του και τον πατέρα του.
Όταν έφυγε ο Ειρηνοκλής, λέει ο Απόλλωνας στην Ειρήνη:
- Ανησυχώ πολύ για τον Ειρηνοκλή. Αλλά ας ελπίσουμε ότι για το καλό το δικό του και της ανθρωπότητας όλης θα τα καταφέρει.
- Ας, το ελπίσουμε είπε η Ειρήνη και σκούπισε τα δάκρυά της με το λευκό της πέπλο.
Στο μεταξύ ο Ειρηνοκλής φτάνει στο ηφαίστειο που ήταν η κατοικία του Ήφαιστου.
Μπαίνει μέσα και βλέπει χιλιάδες όπλα. Ξαφνικά το βλέμμα του πέφτει σε μια μεγάλη πόρτα. Την ανοίγει και τι να δει; Στην μέση ενός τεράστιου δωματίου βρίσκονταν ένα τεράστιο τραπέζι που πάνω βρίσκονταν τα δώδεκα χάλκινα σπαθιά. Στην βαριά χάλκινη βάση του τραπεζιού, ήταν δεμένος ένας τεράστιος σκύλος με οχτώ κεφάλια, ο Λάβας. Από το καθένα από τα οχτώ στόματά του έβγαινε τόση φωτιά που θα μπορούσε να κάψει μια ολόκληρη πόλη. Ο Ειρηνοκλής τρελάθηκε από το φόβο του. Ήταν πολύ άγριος ο Λάβας, δεν πιανόταν με τίποτα. Πώς θα έπαιρνε τα σπαθιά;

Σκέφτηκε αρκετές ώρες μέχρι που βρήκε ένα καταπληκτικό σχέδιο.
Περίμενε καλά κρυμμένος μέχρι που να κοιμηθεί και ο Ήφαιστος και ο Λάβας. Όταν βεβαιώθηκε ότι είχαν κοιμηθεί για τα καλά, πήρε σιγά - σιγά την χάλκινη πανοπλία του Ήφαιστου, την φόρεσε και μπήκε αθόρυβα στο μεγάλο δωμάτιο που κοιμόταν βαθιά ο Λάβας. Ο Λάβας άνοιξε το ένα από τα δεκαέξι του μάτια, τον κοίταξε, αλλά επειδή νόμισε πώς ήταν ο Ήφαιστος, συνέχισε ήσυχος τον ύπνο του. Έτσι ο Ειρηνοκλής πήρε τα δώδεκα σπαθιά και έφυγε.
Την ώρα που άνοιγε την εξώπορτα του ηφαιστείου, ξύπνησε ο Ήφαιστος που σαν κάτι να άκουσε και άρχισε να φωνάζει:
- Α, κλεφτράκο, τώρα θα σου δείξω εγώ. Παίρνει ένα τεράστιο τσεκούρι και αρχίζει να τον κυνηγάει. Ο Ειρηνοκλής όμως ήταν πιο γρήγορος από τον κουτσό τον Ήφαιστο, και έτσι κατάφερε να πάρει τα δώδεκα σπαθιά.
Όταν γύρισε στο σπίτι του, οι γονείς του με δάκρυα στα μάτια τον αγκαλιάζουν και η Ειρήνη του λέει:
-Αχ, γιε μου, έλα πήγαινε να ξεκουραστείς γιατί αύριο θα πάς να φέρεις το τόξο της Θεάς Αρτεμις. Είναι πολύ δύσκολο γιατί το φοράει πάντα. Ακόμα και όταν κοιμάται. Δεν πρόκειται να κάνει κακό σε σένα που είσαι παιδί του αδελφού της, αλλά αν σε δει θα σε κρατήσει όμηρο για πάντα.
-Δεν με πειράζει μητέρα να ζήσω κοντά στη θεία ’ρτεμη, γιατί την αγαπώ πολύ και κάνουμε και καλή παρέα μαζί.
- Αχ, παιδάκι μου, ξέρεις τι είναι για μένα, από τη μια τα μάτια μου να βλέπουν παντού πόνο, δυστυχία, μίσος και διχόνοια και από την άλλη να χάσω και σένα; Δεν γίνεται, πρέπει να φέρεις το τόξο της Αρτεμις. Ο Πόλεμος πρέπει να νικηθεί.
- Εντάξει, μητέρα εκτός από δύναμη έχω και μυαλό. Όλα θα πάνε καλά.
Το άλλο πρωί ο Ειρηνοκλής φεύγει χωρίς να αποχαιρετίσει την μητέρα του. Βλέπετε δεν ήθελε να ακούσει πάλι τους φόβους της. Πέρασε πρώτα από το σπίτι του Διόνυσου και του λέει:
- Διόνυσε, αν θέλεις να επικρατήσει η χαρά και το γλέντι στη ζωή των ανθρώπων, δώσε μου το πιο μεθυστικό κρασί που έχεις.
Ο Διόνυσος έκανε ό,τι του ζήτησε ο Ειρηνοκλής. Ο Ειρηνοκλής τον ευχαρίστησε και έφυγε για το μεγάλο δάσος που ήταν η μεγάλη σπηλιά που ζούσε η θεία του η Αρτεμις.
Το μεσημέρι πια έφτασε στο σπίτι της θείας του. Μόλις τον είδε πέταξε από τη χαρά της και αυτή και το αγαπημένο της ελάφι. Η Αρτεμις του πρόσφερε το πιο νόστιμο αγριογούρουνο που είχε φάει ποτέ στη ζωή του, και από το πολύ κρασί που ήπιε η Αρτεμις μέθυσε και έπεσε σε βαθύ ύπνο.
Ο Ειρηνοκλής πήρε το τόξο της θεάς και γύρισε στο σπίτι του λίγο πριν νυχτώσει για τα καλά. Οι γονείς του από τη χαρά τους έκαναν ένα μεγάλο τσιμπούσι. Σ’ εκείνο το τσιμπούσι καλεσμένος ήταν και ο Πόλεμος που πάει στην Ειρήνη και της λέει:
- Νίκησες Ειρήνη. Από δω και πέρα θα επικρατήσει ειρήνη στον κόσμο.
- Ευχαριστώ, αλλά εσύ τι δουλειά θα κάνεις, από δω και πέρα;

-Α, μην ανησυχείς για μένα. Θα βρω καταφύγιο στο κεφάλι μερικών παρανοϊκών, που έτσι κι αλλιώς δε θα πάψουν να υπάρχουν.
- Αντε γεια Ειρήνη!
- Αντε γεια Πόλεμε ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΡΘΕΙΣ ΠΟΤΕ ΟΥΤΕ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΑΣ.

ΕΥΧΟΜΑΙ ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΟΜΟΡΦΟ ΜΗΝΑ.ΑΣ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ ΤΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΛΟΥΛΟΥΔΙΩΝ!!!

Ο ΚΡΟΚΟΣ

Ο Κρόκος ήταν φίλος του θεού Ερμή.
Μια μέρα και ενώ οι δύο φίλοι έπαιζαν, ο Ερμής χτύπησε κατά λάθος τον Κρόκο στο κεφάλι και τον σκότωσε. Στον τόπο του συμβάντος φύτρωσε ένα λουλούδι.
Τρεις σταγόνες από το αίμα του άτυχου νέου που έπεσαν στο κέντρο του λουλουδιού έδωσαν τα στίγματα του φυτού που από τότε πήρε το όνομα κρόκος.


ΤΟ ΓΙΑΣΕΜΙ

Πατρίδα του η Απω Ανατολή. Ζει στις γωνιές των κήπων και σκαρφαλώνει σε τοίχους και φράχτες.
Το γιασεμί έφτασε στη Ευρώπη μέσα στις αποσκευές ενός Ιταλού από την Τοσκάνη. Συμβολίζει την αγνότητα και το όνομά του προέρχεται από τις αραβικές λέξεις γας (απελπισία) και min (ψέμα).

Ένας κινέζικος μύθος λεει για το γιασεμί τα εξής:
Όταν ένας νέος αυτοκράτορας ανέβηκε στο θρόνο της Κίνας, αποφάσισε να παντρευτεί μια από τις έξι κόρες του ανδρείου στρατηγού του. Όταν τις γνώρισε και οι έξι ήταν πολύ καλές και δεν μπορούσε να διαλέξει. Τότε αποφάσισε να διαλέξει όποια του πήγαινε ένα λουλούδι, που θα τον συγκινούσε περισσότερο.

Η πρώτη σκέφτηκε να του πάει ένα τριαντάφυλλο, η δεύτερη ένα γαρύφαλλο, η Τρίτη έναν κρίνο, η τέταρτη ένα χρυσάνθεμο, η Πέμπτη μια ντάλια. Η πιο μικρή που την έλεγαν Για-Σε-Μι δεν ήξερε τι να του πάει, γιατί οι αδερφές της είχαν διαλέξει τα καλύτερα λουλούδια. Ένα πρωί είδε ξαφνικά ένα πουλάκι που κρατούσε ένα ανθισμένο κλαδάκι που μύριζε υπέροχα. Αμέσως αποφάσισε να του προσφέρει αυτό. Ο αυτοκράτορας παίνεψε τα λουλούδια των κοριτσιών, αλλά όταν μύρισε της πιο μικρής, η μυρωδιά έφτασε ως την ψυχή του. Έτσι διάλεξε αυτή για γυναίκα του , ονόμασε το γιασεμί και το φύτεψε στον κήπο του. Αυτός είναι ο μύθος των κινέζων για το γιασεμί.


ΑΝΕΜΩΝΗ

Το όνομα του λουλουδιού συνδέεται με τον αρχαίο ερωτικό μύθο του Άδωνι και της Αφροδίτης.
Σύμφωνα με το μύθο λοιπόν ο Άδωνις βγήκε για κυνήγι στο δάσος. Εκεί όμως τον παραφύλαγε ο θεός Άρης ο προηγούμενος εραστής της Αφροδίτης που ζήλευε τον Άδωνι αφού η Αφροδίτη τον παράτησε για τα μάτια του ωραίου νέου.
Ο Άρης μεταμορφώθηκε σε άγριο κάπρο, επιτέθηκε στον Άδωνι και τον πλήγωσε θανάσιμα. Η Αφροδίτη άκουσε τα βογκητά του Άδωνι και έσπευσε να τον βρει. Όμως ήταν πια αργά.
Απαρηγόρητη η Αφροδίτη πήρε στην αγκαλιά της το άψυχο σώμα του αγαπημένου της και όπως λέγεται ράντισε με νέκταρ την πληγή. Και από το μείγμα που έκαναν το νέκταρ με το αίμα ξεπήδησε ένα όμορφο λουλούδι.

Μόνο που η ζωή αυτού του λουλουδιού κρατάει λίγο. Όταν ο άνεμος φυσάει κάνει τα μπουμπούκια του φυτού να ανθίσουν και ύστερα ένα άλλο ανεμοφύσημα παρασέρνει τα πέταλα μακριά. Έτσι το λουλούδι αυτό ονομάστηκε ανεμώνη ή ανεμολούλουδο επειδή ο άνεμος βοηθάει την ανθοφορία του αλλά και την παρακμή του.

ΓΛΑΔΙΟΛΑ

Ένα αρχαίο όνομα της γλαδιόλας ήταν ξιφίον (xiphium), από την ελληνική λέξη ξίφος, που εννοείται ως σπαθί.
Ο Λινναίος, δανειζόμενος ίσως από τα γραπτά του Πλίνιου σχετικά με φυτά που έχουν φύλλα σε σχήμα ξίφους, το ονόμασε gladiolus (γλαδιόλα) αναφερόμενος στο σχήμα των στενών φύλλων.
Η γλαδιόλα μνημονεύεται στην ελληνική μυθολογία.
Σύμφωνα με μια εκδοχή ενός μύθου του Οβίδιου, η Ceres, η ρωμαϊκή θεότητα του σπόρου και της συγκομιδής, η Δήμητρα στην ελληνική μυθολογία, είχε αγαπημένο μέρος ένα ιερό δάσος κοντά στη Θεσσαλία.
Ένας κακός και εύπορος άντρας που ονομαζόταν Ερυσίχθονας, ο οποίος δεν πίστευε στους θεούς, ζούσε εκεί κοντά και αφειδώς μάζευε καυσόξυλα από τα δέντρα του ιερού δάσους. Κατά μία εκδοχή, όταν οι προσκυνητές προσπάθησαν να τον σταματήσουν, πήρε το κεφάλι ενός άντρα.

Από το αίμα, η Ceres έκανε να ξεπηδήσουν μικρά φυτά σε σχήμα ξίφους που τα ονόμασε γλαδιόλες. Παρακινούμενη από εκδίκηση, η Ceres τιμώρησε τον Ερυσίχθονα διατάζοντας την Πείνα(τον Λιμό) να μπει στο σώμα του. Αυτός αδυνατώντας να βρει αρκετή τροφή για να ικανοποιήσει την όρεξή του, πούλησε την κόρη του για ν' αγοράσει περισσότερη τροφή.
Η κόρη του δραπέτευσε στο δάσος, και η Ceres την μετέτρεψε σε φυτό γλαδιόλας για να φροντίζει τον άντρα που σκοτώθηκε από τον πατέρα της. Όταν ο Ερυσίχθονας δεν μπορούσε να βρει πλέον τροφή και δεν είχε άλλα χρήματα, η επιθυμία του για τροφή ήταν τόσο δυνατή που η Πείνα τον οδήγησε να φάει τον εαυτό του.

ΝΑΡΚΙΣΣΟΣ [Μανουσάκι]

Ίσως ο πιο κατάλληλος τρόπος να αποδώσει κανείς την ομορφιά του λουλουδιού νάρκισσος είναι αυτός ο αρχαιοελληνικός μύθος.
Ο Νάρκισσος ήταν ένας εξαιρετικά όμορφος νέος. Η μητέρα του, του είχε πει ότι θα παραμείνει έτσι σ΄ όλη του τη ζωή αν δεν δίνει σημασία στην ομορφιά του.
Ο Νάρκισσος αποφάσισε να δει την αντανάκλασή του στα νερά μιας πηγής. Γοητεύτηκε τόσο από την ομορφιά του πού έμεινε εκεί ακίνητος θαυμάζοντας τον εαυτό του μέχρι που μαράζωσε και πέθανε στις όχθες της πηγής.

Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, νόμισε πως η αντανάκλαση του ήταν η νύμφη που έμενε εκεί. Πήδησε στο νερό για να την πιάσει και πνίγηκε.
Το λουλούδι νάρκισσος υποτίθεται ότι φύτρωσε σε εκείνο το σημείο.

Αμαρυλλίς

Σύμφωνα με τους κλασικούς ποιητές Θεόκριτο, Οβίδιο και Βιργίλιο, η Αμαρυλλίδα ήταν μια βοσκοπούλα.
Μια παρθένα νύμφη, συνεσταλμένη και ντροπαλή αλλά και σκληροτράχηλη. Ερωτεύτηκε σφοδρά τον Αλταίονα, ένα βοσκό με παγωμένη καρδιά, αλλά τόσο όμορφο όσο ο Απόλλωνας και τόσο δυνατό όσο ο Ηρακλής, και αποφάσισε να είναι αληθινή μόνο γι' αυτόν χωρίς να νοιάζεται για τις συνέπειες.

Ο Αλταίων ασυγκίνητος από τη γοητεία της, είχε μοναδική επιθυμία να του προσφερόταν ένα λουλούδι που να μην υπήρχε ποτέ στον κόσμο.
Η Αμαρυλλίδα συμβουλεύτηκε το μαντείο των Δελφών και της είπαν να τρυπήσει την καρδιά της με ένα χρυσό τόξο μπροστά στην πόρτα του Αλταίονα.
Το έκανε αυτό, φορώντας ένα κατάλευκο φόρεμα, για τριάντα συνεχόμενα βράδια, ρίχνοντας το αίμα της.

Ο βοσκός τελικά άνοιξε την πόρτα του και είδε ένα λουλούδι με βαθυκόκιννα πέταλα, που είχε βαφτεί από το αίμα της καρδιάς της Αμαρυλλίδας.

Δεκέμβρης

____________________________________________________

Καλωσορίζουμε, λοιπόν, το Δεκέμβρη, τον πρώτο μήνα του χειμώνα και τελευταίο του έτους, παρόλο που η ετυμολογία του (δέκα, decem) προδίδει πως κάποτε αριθμούσε τον δέκατο μήνα της χρονιάς, τότε που ως αρχή του έτους λαμβάνανε την εαρινή ισημερία. Αφ'ότου, όμως, ο Ιούλιος Καίσαρας καθόρισε την 1η Ιανουαρίου ως αρχή του έτους, ο Δεκέμβρης μας μπήκε τελευταίος στη σειρά κι ανακηρύχθηκε δωδέκατος!

Όσο για την παλαιότερη ονομασία του, ο Δεκέμβριος υπολογίζεται πως "χονδρικά" αντιστοιχεί στον έκτο μήνα των αρχαίων Ελλήνων, τον καλούμενο Ποσειδεών (ή Αλαλκομένιο των Βοιωτών και Διόσθυο των Λακεδαιμονίων, καθώς η ονομασία των μηνών ποικίλλε ανά τις πόλεις-κράτη της αρχαίας Ελλάδας).

"Τον Δεκέμβρη οι αρχαίοι μας τον έλεγαν Ποσειδεών κι ήταν ο έκτος μήνας του αθηναϊκού έτους. Το όνομά του το πήρε απ'τις θυσίες που γίνονταν το μήνα αυτό στο θεό της Θάλασσας, τον Ποσειδώνα κι είχαν ως σκοπό οι θυσίες αυτές να καλμάρουν λίγο τα θυμώματα του Πελάγιου θεού." (Βασίλη Λαμνάτου, "Οι μήνες στην αγροτική και ποιμενική ζωή του λαού μας").

Καλό Μήνα

ΑΣ ΜΑΘΟΥΜΕ ΤΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΔΕΝΤΡΩΝ!!

Έλατο - Ελάτι.





Στις μέρες μας το γνωρίζουμε σαν το ιδανικότερο χριστουγεννιάτικο δέντρο. Τι αναφέρουν όμως οι αρχαίοι ελληνικοί μύθοι για το έλατο;
Το έλατο ονομαζόταν από τους αρχαίους Έλληνες Πίτυς όπως και το πεύκο, και ήταν το ιερό δέντρο του θεού Πάνα. Αυτός είχε κάποτε ερωτευθεί την νύμφη Πίτυ που άρεσε και στον Βοριά. Η Πίτυς προτίμησε τον Πάνα που έκανε λιγότερο θόρυβο κι ο Βοριάς για να την εκδικηθεί, την φύσηξε και την γκρέμισε κάτω από ένα βράχο. Εκεί την βρήκε ξεψυχισμένη ο Πάνας και την μεταμόρφωσε στο ιερό του δέντρο έλατο. Από τότε η νύμφη έκλαιγε κάθε φορά που φυσούσε ο βοριάς και τα δάκρυά της είναι οι σταγόνες ρετσινιού, που στάζουν κάθε φθινόπωρο από τα κουκουνάρια του έλατου.


Κυπαρίσσι - Κυπάρισσος



Σύμφωνα με τη μυθική παράδοση ο Κυπάρισσος ήταν ένας όμορφος νέος από την Κέα, γιος του Τήλεφου και εγγονός του Ηρακλή. Ήταν αγαπημένος του Απόλλωνα αλλά και του Ζέφυρου. Αγαπημένο του σύντροφο είχε ένα εξημερωμένο ιερό ελάφι. Αλλά κάποια καλοκαιρινή μέρα ενώ το ελάφι κοιμόταν ξαπλωμένο στον ίσκιο, ο Κυπάρισσος το σκότωσε από απροσεξία με ένα ακόντιο. Ο νέος γεμάτος απελπισία, θέλησε να πεθάνει. Ζήτησε από τον ουρανό τη χάρη να κυλούν τα δάκρυα του αιώνια. Οι θεοί τον μετέτρεψαν σε κυπαρίσσι, το δέντρο της θλίψης. Από τότε το κυπαρίσσι θεωρείται σαν πένθιμο δέντρο και φυτεύεται μέχρι σήμερα στα νεκροταφεία.

Αμυγδαλιά - Μυγδαλιά




Η ελληνική μυθολογία μας μιλά για μια όμορφη πριγκίπισσα που ονομαζόταν Φυλλίς, και που ήταν θυγατέρα ενός βασιλιά της Θράκης. Αυτή ερωτεύτηκε τον γιο του Θησέα τον Δημοφώντα. Ο νέος αυτός βρέθηκε στα μέρη της καθώς επέστρεφε με το καράβι του από την Τροία και ο βασιλιάς του έδωσε ένα μέρος του βασιλείου του και την θυγατέρα του για γυναίκα.
Μετά από κάποιο διάστημα ο Δημοφών νοστάλγησε την πατρίδα του την Αθήνα τόσο πολύ που ζήτησε να πάει εκεί για λίγο διάστημα. Η Φυλλίς συμφώνησε αφού της υποσχέθηκε ότι θα γύριζε πίσω σύντομα και έτσι εκείνος μπήκε στο καράβι του και απέπλευσε. Η Φυλλίς έμεινε πίσω περιμένοντας τον, στον τόπο της τελετής του γάμου της.
Τα χρόνια περνούσαν και ο Δημοφώντας δεν επέστρεφε.
Απελπισμένη η βασιλοπούλα που τον έχασε για πάντα πήγε και
κρεμάστηκε σ΄ ένα δέντρο. Το δέντρο κράτησε την ψυχή της κι από τότε
δεν ξανάβγαλε φύλλα ούτε άνθισε.
Κάποτε με τα χιόνια του Γενάρη γύρισε ο γιος του Θησέα.
Σαν έμαθε τον τραγικό χαμό της αγαπημένης του πήγε, αγκάλιασε το δέντρο και
αυτό άρχισε να βγάζει τρυφερά φύλλα και άνθη.
Η ψυχή της βασιλοπούλας ένιωσε χαρά με το γυρισμό του Δημοφώντα
μα δεν ξαναπήρε την ανθρώπινη μορφή της.
Έμεινε δέντρο και κάθε χρόνο το Γενάρη, στολίζεται με κάτασπρα λουλούδια.
Έτσι η αμυγδαλιά, έγινε σύμβολο της ελπίδας, δείχνοντας ότι
η αγάπη δεν μπορεί να νικηθεί από το θάνατο.


ΡΟΔΙΑ

Στην ελληνική μυθολογία η ροδιά κατέχει περίοπτη θέση και συμβολίζει τη γονιμότητα και την αφθονία.
Το φρούτο ήταν αφιερωμένο στην Ήρα, η οποία παριστάνεται πάντα στα γλυπτά να κρατά μία ροδιά.

Επίσης στην ελληνική μυθολογία, όταν Πλούτωνας απήγαγε την Περσεφόνη μεταφέροντάς την στον Κάτω Κόσμο, της πρόσφερε ένα ρόδι από το οποίο αυτή έφαγε λίγα μόνο σπόρια Αυτό την καταδίκασε να περνά το μισό χρόνο του έτους με τον Πλούτωνα (χειμώνας) και τον άλλο μισό με τους ζωντανούς στον Επάνω Κόσμο (καλοκαίρι).

ΔΑΦΝΗ

Η Δάφνη ήταν μια νεαρή όμορφη νύμφη, κόρη του ποτάμιου θεού Πηνειού. Ήταν κυνηγός και είχε αφιερώσει τη ζωή της στην Άρτεμη τη θεά του κυνηγιού.
Την περιτριγύριζαν πολλοί θαυμαστές αλλά αυτή τους απέρριπτε όλους, ακόμα και τον ισχυρό γιο του Δία τον Απόλλωνα.
Ο Απόλλωνας ερωτεύθηκε την Δάφνη και όταν αυτή αρνήθηκε τις προτάσεις του την κυνήγησε ανάμεσα στα δέντρα. Η Δάφνη φοβήθηκε και προσευχήθηκε στον πατέρα της να την βοηθήσει.

Τότε λοιπόν ο πατέρας της της είπε ότι θα την προστάτευε μεταμορφώνοντάς την σε δέντρο.
Όταν ο Απόλλωνας ήρθε ψάχνοντας τη Δάφνη, ο πατέρας της του είπε ότι μεταμορφώθηκε σε δέντρο. Ο Απόλλωνας τότε έκοψε μερικά κλαδιά και έπλεξε ένα στεφάνι σε ανάμνηση της ομορφιάς της και του έρωτά του για αυτήν.

Ο Απόλλωνας έκανε τη δάφνη ιερό του φυτό. Καθιέρωσε την απονομή δάφνινου στεφανιού στους πρωταθλητές και σε σε όσους υπερείχαν σε διάφορα επίπεδα. Στους αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες όλοι οι νικητές στεφανώνονταν με δάφνινο στεφάνι.

ΑΣ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΜΥΘΟΥΣ ΤΟΥ ΑΙΣΩΠΟΥ!!

Μια φορά, ο Ήλιος κι ο Βοριάς έπιασαν μια μεγάλη συζήτηση για το ποιος από τους δυο ήταν ο δυνατότερος.

- Εγώ, έλεγε ο Ήλιος.

- Όχι, εγώ, έλεγε ο Βοριάς.

Κι είχαν τόσο πείσμα, ώστε κανένας τους δεν υποχωρούσε μπροστά στον άλλον.

Έτσι όμως, δεν έβγαινε συμπέρασμα, ούτε θα 'βγαινε ποτέ, τόσο πεισματάρηδες που ήταν κι οι δυο τους.

- Σου προτείνω ένα στοίχημα! είπε τέλος ο Βοριάς.

- Τι στοίχημα; ρώτησε ο Ήλιος.

- Να διαλέξουμε στην τύχη έναν άνθρωπο κι όποιος από τους δυο μας καταφέρει και τον γδύσει, εκείνος θα 'ναι ο δυνατότερος .

- Το δέχομαι το στοίχημα! είπε ο Ήλιος.

Σε λίγο, φάνηκε στον κάμπο ένας άνθρωπος, που πήγαινε ολομόναχος.

Άρχισε τότε, ο Βοριάς, να φυσάει δυνατά.

Ο διαβάτης έσκυψε το κεφάλι του και σταύρωσε τα χέρια του, πάνω στο στήθος, για να προφυλαχτεί από τον αέρα.

Ο Βοριάς φύσηξε πιο δυνατά κι ο διαβάτης, κούμπωσε το ρούχο του κι επειδή ο Βοριάς δυνάμωνε το φύσημά του, ο καημένος ο άνθρωπος έβγαλε μια μάλλινη κουβέρτα, που την κουβαλούσε σ' ένα σακί, και τυλίχτηκε μ' αυτήν, για να μην ξεπαγιάσει.

Όσο πιο δυνατά φυσούσε ο Βοριάς, τόσο πιο σφιχτά τυλιγότανε στην κουβέρτα του ο διαβάτης.
Στο τέλος, ο Βοριάς βαρέθηκε κι έπαψε να φυσάει. Γύρισε στον Ήλιο και του είπε:
- Η σειρά σου τώρα να δοκιμάσεις να τον γδύσεις.
Ο Ήλιος πρόβαλε στον ουρανό, μόλις σταμάτησε να φυσάει ο Βοριάς, κι αμέσως ο διαβάτης έβγαλε από πάνω του την κουβέρτα και την έβαλε στο σακί.
Δυνάμωσε τη λάμψη του ο 'Ηλιος κι ο διαβάτης ξεκούμπωσε το ρούχο του.
Αλλά ο Ήλιος δυνάμωνε όλο και πιο πολύ τη λάμψη του κι ο διαβάτης, που είχε αρχίσει να ιδρώνει, άρχισε να βγάζει ένα-ένα τα ρούχα του, ώσπου, στο τέλος απόμεινε ολόγυμνος και κοιτούσε δεξιά κι αριστερά, μήπως δει κανένα δέντρο για να πάει να ξαπλώσει στον ίσκιο του.
Επειδή όμως δεν έβρισκε δέντρο, έπεσε στο ποτάμι, που περνούσε εκεί κοντά κι έμεινε στο νερό, ώσπου ο Ήλιος, σιγά-σιγά, λιγόστεψε τη λάμψη του.

- Εσύ είσαι ο δυνατότερος! παραδέχτηκε ο Βοριάς, αποχαιρετώντας τον Ήλιο।


____________________________________________

Το λιοντάρι και το ποντίκι

Μια φορά ένα λιοντάρι κοιμότανε στη σπηλιά του. Είχε φάει αποβραδίς, ένα βόδι ολόκληρο, είχε πιει μπόλικο νερό και τώρα είχε βυθιστεί στον ύπνο κι έβλεπε όνειρα λιονταρίσια.

Ξαφνικά, ένιωσε στον ύπνο του πως κάτι το γαργαλούσε, σαν να περπατούσε κάποιος – πολύ ελαφρά είν’ αλήθεια – πάνω στο κορμί του. Άνοιξε τα μάτια του και τι να δει: ήταν ένα ποντίκι!

Θύμωσε τότε το ποντίκι που ένα τόσο ταπεινό και μικρούλικο ζωάκι τόλμησε να του χαλάσει την ησυχία του κι αρπάζοντάς το με το πόδι του, ετοιμάστηκε να το χάψει.

Αλλά το ποντίκι άρχισε να το παρακαλάει κλαίγοντας:

1. Άφησέ με βασιλιά μου να ζήσω κι εγώ μπορεί μια μέρα να σου ξεπληρώσω την καλοσύνη που θα μου κάνεις.

Το λιοντάρι, που ήτανε πια χορτάτο και δεν μπορούσε να φάει ούτε έναν ποντικό, γέλασε με τα λόγια που άκουσε και είπε:

1. Σου χαρίζω τη ζωή, μόλο που ποτέ δε θα μπορούσες εσύ να με βοηθήσεις!

Κάποτε όμως το λιοντάρι έπεσε σ’ ένα λάκκο – παγίδα που είχαν ανοίξει κάποιοι κυνηγοί, κι εκείνοι του έδεσαν τα πόδια με χοντρά σκοινιά και το άφησαν για να πάνε στο χωριό τους να φέρουν κι άλλους ανθρώπους, να τους βοηθήσουν, για να το κουβαλήσουν, επειδή ήταν πολύ βαρύ.

Ύστερα από λίγη ώρα, έτυχε να περνάει από εκεί ο ποντικός και άκουσε βογκητά.

Κατέβηκε τότε στο λάκκο, είδε το δεμένο λιοντάρι και το γνώρισε.

1. Κάποτε μου χάρισες τη ζωή, του είπε. Τώρα θα σου ξεπληρώσω την καλοσύνη σου και θα σε ελευθερώσω.
2. Εσύ θα με ελευθερώσεις; Ρώτησε απορώντας το λιοντάρι. Πώς είναι δυνατό;
3. Τώρα θα δείς είπε το ποντίκι.

Κι άρχισε, με τα σουβλερά του δόντια, να ροκανίζει τα χοντρά σκοινιά, που έδεναν τα πόδια του λιονταριού.

Ύστερα από τρεις-τέσσερις ώρες, τα σκοινιά ήταν κομμένα και το λιοντάρι μπόρεσε, μ’ ένα πήδημα, να βγει από το λάκκο – παγίδα.

Δεν έφυγε όμως αμέσως, γιατί περίμενε να σκαρφαλώσει και το ποντίκι απάνω, μια που κι αυτό δεν μπορούσε να βγει μ’ ένα πήδημα.

1. Σ’ ευχαριστώ πολύ! Του είπε συγκινημένο το λιοντάρι.

Σου είχα υποσχεθεί πως θα ξεπλήρωνα την καλοσύνη που μου έκανες, και κράτησα την υπόσχεσή μου, αποκρίθηκε το ποντίκι. Τότε γέλασες μαζί μου, γιατί δεν πίστευες πως εγώ, ένα μικρό και αδύνατο ποντίκι, θα μπορούσα να βοηθήσω εσένα, το βασιλιά των αγριμιών. Πρέπει να ξέρεις, όμως, πως κι οι πιο αδύνατοι μπορούν να ξεπληρώσουν το καλό που κάνουν οι δυνατότεροί τους.
___________________________________________________________________

ΑΣ ΔΙΑΒΑΣΟΥΜΕ ΤΟ ΜΥΘΟ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ!!!!

Ο Ερωτας και η Ψυχη είναι ένα μυθολογικό ζευγάρι, που βασανίστηκαν πολύ μέχρι να μπορέσουν να χαρούν την αγάπη τους ανεμπόδιστα। Αυτός είναι ο μύθος του Ερωτα και της Ψυχής όπως τον αναφέρει ο Απουλήιος, Ρωμαίος συγγραφέας του 2ου μ.Χ. αιώνα.

Αν και ο Θεός Ερως στην αρχαιότητα ήταν υπεύθυνος για τα πάθη πολλών θνητών και μη, τελικά και ο ίδιος δεν γλίτωσε από τα βέλη του. Ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα την Ψυχή, μια θνητή που είχε τη φήμη μιας πανέμορφης γυναίκας. Ο μύθος του Ερωτα και της Ψυχής είναι όμορφος και αποδεικνύει τη δύναμη της αγάπης και του έρωτα στις ζωές όλων.

Η Ψυχή ήταν μια θνητή, κόρη μιας πολύ συνηθισμένης οικογένειας με τρία παιδιά. Ανθρωποι από όλα τα μέρη έρχονταν να επισκεφτούν την Ψυχή και να θαυμάσουν την ομορφιά της, τιμώντας την περισσότερο από τη Θεά Αφροδίτη.

Η Αφροδίτη όταν αντιλήφθηκε τι ακριβώς συνέβαινε, αποφάσισε να ζητήσει την παρέμβαση του γιου της Ερωτα, ο οποίος ανέλαβε να δηλητηριάσει τις ψυχές των ανδρών ώστε να μην επιθυμούν την Ψυχή. Ωστόσο, και ο ίδιος ερωτεύτηκε την Ψυχή, στρέφοντας κατά λάθος το βέλος του κατά του εαυτού του.

Τα χρόνια περνούσαν και οι γονείς της Ψυχής ήταν σαφώς προβληματισμένοι από την έλλειψη μνηστήρων, οπότε αποφάσισαν να στείλουν να πάρουν χρησμό, υποπτευόμενοι ότι κάποιος θεός έχει αναμειχθεί. Στους Δελφούς λοιπόν, ο Απόλλων, υπό την καθοδήγηση του θεού Ερωτα έδωσε χρησμό:

«Η Ψυχή δεν προορίζεται για γυναίκα κανενός θνητού. Ο άντρας της την περιμένει στην κορυφή ενός βουνού, και είναι ένα αποκρουστικό τέρας, που κανείς, ούτε θνητός ούτε αθάνατος, δεν μπορεί να του αντισταθεί». Αν και όλοι έπεσαν σε βαθιά θλίψη, αποφάσισαν να εκπληρώσουν το χρησμό ετοιμάζοντας λαμπρό γάμο με το “τέρας” του βουνού.

Ο γάμος έγινε αλλά η Ψυχή δεν μπορούσε να δει το σύζυγό της, ο οποίος εμφανιζόταν μόνο τα βράδια σε εκείνη και πάντα μέσα στο σκοτάδι. Ήταν ωστόσο τόσο τρυφερός και καλόκαρδος που η Ψυχή κατάλαβε ότι δεν μπορεί να είναι ένα αποκρουστικό τέρας, αλλά ο άντρας που επιθυμούσε σε όλη της τη ζωή.

Περνούσε υπέροχα μαζί του αλλά προβληματιζόταν γιατί δεν τον είχε δει ποτέ. Όταν κάποια στιγμή αποφάσισε να πάει στο πατρικό της, οι αδερφές της ζήλεψαν για την καλή της τύχη και την έπεισαν ότι για να μη θέλει να της φανερωθεί όχι μόνο θα είναι ένα τέρας, αλλά θα θέλει να τη σκοτώσει κιόλας. Ετσι λοιπόν της πρότειναν να τον σκοτώσει εκείνη πρώτη.

Η Ψυχή με το λυχνάρι αντικρίζει το πρόσωπο του Ερωτα

Η Ψυχή γύρισε στο παλάτι, και ξάπλωσε με το μυστηριώδη σύζυγό της. Όταν εκείνος αποκοιμήθηκε, η ψυχή πήρε ένα λυχνάρι και ένα μαχαίρι και αποφάσισε να τον σκοτώσει. Εγειρε από πάνω του και καθώς φώτισε το πρόσωπο του με το λυχνάρι, είδε προς μεγάλη της έκπληξη τον πανέμορφο Θεό Ερωτα.

Η Ψυχή τα έχασε, το λυχνάρι έγειρε στο πλάι και καυτό λάδι χύθηκε πάνω στον Ερωτα. Ο Ερωτας ξύπνησε από τον πόνο και πέταξε μακριά, λέγοντας της πως η καχυποψία της σκότωσε την αγάπη τους και ότι δεν θα μπορούσαν να είναι μαζί πια, αφού αυτή – μια θνητή – είδε το πρόσωπο ενός αθάνατου.

Μετανιωμένη η Ψυχή άρχισε να αναζητά τον Ερωτα παντού, χωρίς αποτέλεσμα. Κάποια στιγμή μετά από πολλή περιπλάνηση έφτασε σε ναό της θεάς Δήμητρας, η οποία τη συμβούλεψε να παρακαλέσει την Αφροδίτη να την αφήσει να δει το γιο της.

Η Αφροδίτη είχε φυλακίσει τον Ερωτα μέχρι να ξεχάσει την Ψυχή και να επουλωθεί η πληγή από το καυτό λάδι. Ακουσε όμως από τις ικεσίες της Ψυχής και της απάντησε ότι για να δει τον αγαπημένο της, θα έπρεπε πρώτα να περάσει τρεις δοκιμασίες.

Οι δοκιμασίες ήταν δύσκολες, αλλά η Ψυχή κατόρθωσε να πραγματοποιήσει τις δυο πρώτες με επιτυχία. Ωστόσο η τελευταία δοκιμασία απαιτούσε να κατέβει στον Άδη και να φέρει το κουτί της Περσεφόνης στην Αφροδίτη. Το κουτί αυτό περιείχε το μαγικό ελιξήριο της ομορφιάς και η Ψυχή απαγορευόταν να το ανοίξει.

Η Ψυχή πήρε το κουτί αλλά δεν αντιστάθηκε στον πειρασμό να το ανοίξει για να πάρει λίγο φάρμακο ομορφιάς για τον εαυτό της. Ωστόσο στο κουτί η Περσεφόνη δεν είχε βάλει κανένα μαγικό φίλτρο που θα μπορούσε να την κάνει πιο όμορφη, αλλά τον Μορφέα, που την έριξε σε βαθύ ύπνο.

Οταν ο Ερωτας έμαθε τι έπαθε η αγαπημένη του, δραπέτευσε από το παλάτι της Αφροδίτης, πέταξε στον Ολυμπο και παρακάλεσε τον Δία να σώσει την Ψυχή। Ο Δίας συγκινημένος από την αγάπη του θεού Ερωτα, την έκανε αθάνατη, επιτρέποντας στον Ερωτα να ενωθεί μαζί της για πάντα.

_____________________________________________________________

ΣΑΣ ΑΡΕΣΕΙ Η ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ;;ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ!!!

Αυτός ο μύθος συμβολίζει την αγνότητα
της ψυχής της Αμυγδαλιάς και
την αγάπη του Βοριά γι' αυτήν.

Η ιστορία της Αμυγδαλιάς

Η Αμυγδαλιά ήταν ένα νέο, πανέμορφο, ροδαλό κορίτσι.
Η μητέρα της την αγαπούσε πολύ, φοβόταν όμως τις κρύες μέρες του χειμώνα να την αφήσει να βγει έξω για να μην κρυώσει. Γι' αυτό το χειμώνα την κλείδωνε στο δωμάτιό της.
Μια μέρα όμως ο Βοριάς πέρασε έξω από το παράθυρό της, την είδε και την ερωτεύτηκε. Πώς όμως θα ερωτεύονταν και αυτή το Βοριά; Τριγυρνούσε θλιμένος έξω από το παράθυρό της.
Ωσπου μια νύχτα σκέφτηκε να μεταμορφωθεί σε πρίγκηπα. Ο Βοριάς παρουσιάστηκε στην Αμυγδαλιά σαν όμορφος νεαρός άντρας και της ζήτησε αμέσως να παντρευτούν. Εκείνη μόλις τον αντίκρισε τον ερωτεύτηκε και δέχτηκε την πρότασή του.
Μια μέρα λοιπόν, που έλειπε η μητέρα της από το παλάτι, βγήκε έξω τρέχονταςκαι αγκάλιασε το Βοριά.
Δεν άντεξε την παγωνιά και απ' το κρύο του ξεψύχησε.
Από τότε ντύνεται νυφούλα και δέχεται το άγγιγμα του αγαπημένου της Βοριά κάθε χειμώνα.

__________________________________________________________________

O ήλιος κι ο βοριάς

O ήλιος κι ο βοριάς καυγάδιζαν για το ποιος θα κατάφερνε να πάρει
το πανωφόρι του ανθρώπου.
Πρώτος άρχισε ο βοριάς.
Βάλθηκε να φυσάει με μανία· κι όσο φύσαγε, τόσο κρύωνε ὁ άνθρωπος
και τυλιγόταν στο πανωφόρι του γερά και το κρατούσε, μη του το πάρει ὁ άνεμος.
Είδε κι αποείδε ὁ βοριάς και κατάλαβε πως δεν θα κατάφερνε τίποτε.
Ύστερα, ήρθε η σειρά του ήλιου.
Έλαμψε λοιπόν στον ουρανό κι έκανε τον κόσμο καμίνι από τη ζέστη.
Άναψε ὁ άνθρωπος, έβγαλε το πανωφόρι του, το δίπλωσε και το κρέμασε στον ώμο.

O μύθος θέλει να πει πως η ταπεινότητα είναι
και πιο πρακτική και πιο αποτελεσματική από την αλαζονεία

__________________________________________________________________

Έλατο-Ελάτι

Στις μέρες μας το γνωρίζουμε σαν το ιδανικότερο χριστουγεννιάτικο δέντρο. Τι αναφέρουν όμως οι αρχαίοι ελληνικοί μύθοι για το έλατο; Το έλατο ονομαζόταν από τους αρχαίους Έλληνες Πίτυς όπως και το πεύκο, και ήταν το ιερό δέντρο του θεού Πάνα. Αυτός είχε κάποτε ερωτευθεί την νύμφη Πίτυ που άρεσε και στον Βοριά. Η Πίτυς προτίμησε τον Πάνα που έκανε λιγότερο θόρυβο, κι ο Βοριάς για να την εκδικηθεί την φύσηξε και την γκρέμισε κάτω από ένα βράχο. Εκεί την βρήκε ξεψυχισμένη ο Πάνας και την μεταμόρφωσε στο ιερό του δέντρο έλατο. Από τότε η νύμφη έκλαιγε κάθε φορά που φυσούσε ο βοριάς και τα δάκρυά της είναι οι σταγόνες ρετσινιού που στάζουν κάθε φθινόπωρο από τα κουκουνάρια του έλατου.

__________________________________________________________________

Δάφνη-Δάφνη του Απόλλωνα

Η Δάφνη ήταν μια νεαρή όμορφη νύμφη, κόρη του ποτάμιου θεού Πηνειού.
Ήταν κυνηγός και είχε αφιερώσει τη ζωή της στην Άρτεμη τη θεά του κυνηγιού.
Όπως η θεά έτσι και αυτή αρνιόταν να παντρευτεί. Την περιτριγύριζαν πολλοί θαυμαστές αλλά αυτή τους απέρριπτε όλους, ακόμα και τον ισχυρό γιο του Δία τον Απόλλωνα. Ο Απόλλωνας ερωτεύθηκε την Δάφνη και όταν αυτή αρνήθηκε τις προτάσεις του την κυνήγησε ανάμεσα στα δέντρα.
Η Δάφνη φοβήθηκε και προσευχήθηκε στον πατέρα της να την βοηθήσει. Τότε λοιπόν ο πατέρας της είπε ότι θα την προστάτευε μεταμορφώνοντάς την σε δέντρο που θα ρίζωνε στην όχθη του ποταμού του, (την γνωστή μας δάφνη).
Όταν ο Απόλλωνας ήρθε ψάχνοντας τη Δάφνη, ο πατέρας της του είπε ότι μεταμορφώθηκε σε δέντρο. Ο Απόλλωνας τότε έκοψε μερικά κλαδιά και έπλεξε ένα στεφάνι σε ανάμνηση της ομορφιάς της και του έρωτά του για αυτήν.
Ο Απόλλωνας έκανε τη δάφνη ιερό του φυτό. Καθιέρωσε την απονομή δάφνινου στεφανιού στους πρωταθλητές και σε όσους υπερείχαν σε διάφορα επίπεδα. Στους αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες όλοι οι νικητές στεφανώνονταν με δάφνινο στεφάνι.

_________________________________________________________________

Η ξερή καρδιά της ελιάς

Όταν σταυρώθηκε ο Χριστός και απλώθηκε η θλίψη στον κόσμο,
μάδησαν τα φύλλα των δέντρων, ακόμη και οι βράχοι σκιστήκαν στα δύο.
Μόνο η ελιά έμεινε έτσι όπως ήταν, χωρίς να πέσουν τα φύλλα της.
Τα άλλα δέντρα πειράχτηκαν και ρώτησαν γιατί.
Κι εκείνη τους απάντησε:
«Εσάς σας πέσανε τα φύλλα μα φύλλα θα ξανακάνετε.
Εμένα δεν πέσανε τα φύλλα, μα το ξέρει η καρδιά μου...».
Γι' αυτό και η καρδιά της ελιάς είναι πάντα ξερή.

__________________________________________________________________